dindar  

din inancı güçlü, din kurallarına bağlı (kimse), mütedeyyin.*

(bkz: knockin on heavens door)

bir dönem anapta bir dönem refahta,şimdide akp de siyaset yapan grupların takındığı tavırdır.
dindarsan kendin bil arkadaşım millet niye bilsin.
samimiyet olmayınca bi tadı olmuyor.

sanıldığı gibi sadece dinine bağlı, müzmin insan değil, hayatını dinine göre şekillendirmiş insan grubudur. olabilirdir, yaşama tarzıdır, başkalarının hayatlarına karışmadığı sürece asla yadırganmayacak, normal bir insanevladıdır.

dinini kendi yaşayan hoşgörülü,aklı başında, sözde imamların,üfürükçülerin dediğine kanmayan dini yorumlayabilen anti skolastik insan

her hangi bir dine inandığı halde görece mutedil sosyal davranışlara sahip olan kişi. dinci olmayan.

dine inanan bir kişiyle, dindar bir kişi arasındaki fark şudur: dine inanan/inançlı kişi çok yakınınız olsa bile davranışlarında dinle ilgili belirli bir etkiye rastlamazsınız. misal bu kişi müslümansa, birlikte oturup kafaları çekebilir (içki içmeyedebilir dini inançla çeliştiği düşünülen şeylerin başında geldiği için örnek verdim) , ne bileyim yunan mitolojisinden bahsedebilirsiniz (dindarlar mitolojiden hoşlanmaz). bu tür inançlı kişiler, dinden hemen hiç bahsetmez hatta. inancından utanıyor değildir, ama sormadıkça inancını ortaya konu olarak getirmez. kendi çevremden örnek vermem gerekirse, uzun süredir tanıdığım, sürekli görüştüğüm birkaç yakın arkadaşımın müslüman olduğunu, kandilde bana mesaj attıklarını görünce veya ramazanda oruç tuttuklarını farkettikten sonra hatırlarım. geniş zaman kipi kullanıyorum çünkü sürekli böyle oluyor. unutkan biri olduğum için veya dostlarımı yeterince önemsemediğim için bir dine inanıp inanmadıklarını unutuyor değilim. ramazan vs gibi bir toplumsal davranışlara yansıyan etkinlikler yılın ancak belli dönemlerinde olduğundan, aklıma gelmiyor. ayrıca onlarla ilgili en belirgin anılarım dinle alakasız olduğu için unutup-yeniden hatırlama döngüsüne giriyorum. onların da unutup bana kandil mesajı attığı oluyor mesela.

dindar kişinin ise en belirgin özelliği mensubu olduğu dinden konuşmaktan hoşlanmasıdır. mensubu olmadığı bir dinden bahsedilse bile konuyu illa ki kendi dinine getirir. ikinci en belirgin özelliği, karşısındaki kişi dine inanmadığını söyleyince bozulmasıdır. belli etmemeye de çalışsa en azından hayal kırıklığına uğradığı mimiklerinden okunabilir.

tekrar etmekte fayda var, dindarlar = dinciler gibi bir denklik kurmaya çalışmıyorum. dindar kişinin sekülerizm yanlısı olma olasılığı her zaman vardır ama dinci kişinin asla. diğer yandan dindarlıkla dincilik arasında, inançlı olmakla dincilik arasında olduğundan daha ince bir çizgi var orası muhakkak. ben şahsen dindarlarla "uzaktan uzağa merhabalaşmak"tan daha yakın bir sosyal ilişki kuramam. benimkine değil ama dindarın doğasına ters bu. dindarla ateistin/deistin arkadaş olması hemen hemen imkansızdır. bu bağlamda sevgili olması da. hadi oldu diyelim böyle bir durumda ille de dindar taraf ilişkide baskın olacak, diğer tarafa hükmetmeye çalışacaktır. kulağa genelleme gibi gelebilir, olabilir o sizin kulaklarınızın sorunu. ve fakat bizzat gözlemlerden, deneyimlerden yola çıkarak el değmeden üretilmiş bir tespit bu.

var bundan sözlükte de. ama sözlüktekiler ibadet olarak dinle ilgili alaya alıcı, laf sokucu girileri eksi oyluyolar. valla şahidim.

bir hoca efendisi olmayan insan.

dinden, gelin itiraf edelim, islam'dan hazzetmeyen bünyelerin dinini kamusal hayata taşıma isteği göstermeyen ya da kamusal yaşamla çok alakası olmayan müslümanları farklılaştırmada "makul" buldukları müslümanlara yakıştırdıkları sıfat.

kelimenin en yaygın ve doğru anlamını müslümanların etliye sütlüye karışmayan, hiçbir inancı olmasa ya da farklı bi inancı olsa da kamusal alana girmek gibi bir derdi olmayacak kişilere yontmak güzel bir cephe kazanma yöntemi aslında. talepkar müslümanları "dinci" "islamcı" gibi akla ilk önce ticareti getirecek olan "-ci" ekiyle tanımlamak kimin aklına geldiyse güzel pr çalışması olmuş.

olayın altında tam bir kemalist laiklik anlayışı var aslında. kamusal alandan uzaksan, kimsenin tavuğuna kışt demeyeceksen dinine başlı olman gayet kabul edilebilir hatta arzulanabilir bir durum. sonuçta camiye gidip gelerek, ramazan'da oruç tutarak taşrada yahut şehrin içinde ayrık bir mahallede yaşıyorsan bir problem olarak görülmüyor ve "dindarlık" payesi ile ödüllendiriliyorsun.

ama işler şehre inmeye, hatta şehirde mevki edinmeye gelince değişiyor. şehirli olmaya başlayan müslümanın rahatsız ediciliği sarmaya başlayınca dört bir yanı ilk önlem olarak onu sürüden ayırmak geliyor ve damgalama süreci başlıyor. hedef gelenek sürüsünden aslında olmadığı kadar ayrıştırılıyor ve bir din taciri olma cezasını çarptırılarak "dinci" "islamcı" vb. hükmüyle infaz ediliyor.

demem odur ki kemalist jargonda uysal müslümana dindar denir.

kur'an'a göre insanların kendisini kullanarak diğer insanları kategorize etmesi yanlış olan kelime. yaşar nuri öztürk, "allah ile aldatmak" adlı kitabında bunu birçok yönüyle ve ayetleriyle açıklamıştır.

"bu insanlar kertenkele bokları gibi sevmeyi bilmeyen, ölümden ve dolayısıyla yaşamdan ödleri kopan insanlar. kaotik olan, kanun tanımayan, serbest hareket eden ve değişen her şeyden korkuyorlar. doğadan, hayatın kendisinden korkup, hayatı reddediyorlar ve böyle yaptıkları içinde tanrı'yı reddediyorlar." tom robbins

dindar, dini kullanan anlamına gelir. din üstünden para kazanan, milleti kandıran anlamına gelir. şöyle ki: fuck-fucker; football-footballer...gibi. tabi günümüz için geçerlidir bu.

kimseye zararı olmayan insandır.

dini inançlarını başkalarının gözüne sokmadığı sürece zararı olmayan insandır.

kimse dindar olduğu için suçlanamaz. herkes neye ne kadar inanacağına karar verebilme özgürlüğüne sahiptir. ama dini inançlarını başka amaçları için kendi yararına kullanmaya çalışmak adiliktir.

özellikle başkalarının dindarlığını şahsi emellerine alet etmek şerefsizce bir davranıştır. dindarlık ölçülebilir bir kavram olmadığı için kimsenin içindeki dini inancını bilemeyiz. dini savunduğunu söyleyip, yastığa başını koyduğunda; şerefsizce kazandığı paraları düşünenler bir çok günahkardan daha sefil durumdadırlar.

(bkz: mütedeyyin)