diarios de motocicleta  

che'nin hayatını ve yaptıklarını bilenlerin özellikle görmesi gereken, bilmeyenlerin de filme gidip yıllardır öcü diye bizlere tanıtılan komünistin gerçekte nasıl bir insan olduğunu az çok anlamak için gitmelerini önerdiğim film.rahatsız olacaklar için, filmde hiçbir propaganda unsuru yok. genç ve hevesli bir doktorun güney amerika gezisi anlatılıyor.
daha önce de el crimen del padre amaro filminde başrolü oynamış olan gael garcia bernal'ın performansı oldukça etkileyici.
politik olarak paralel veya zıt, güney amerika'nın koşullarını anlamak için görülmeli.

che guevara'nın latin amerika'da yaptığı motosiklet yolculuğunu anlattığı kitabı.şu sıralar gösterimde filmi de var.

ayın başında aylık dergim focus u almaya gittiğimde ilginç bir kapakla karşılaştım. che guevera nın fotoğrafı üstüne miki fare kulakları konmuştu. dergiyi alıp evde editörü okuduğumda nedenini anladım ve çok yerinde bir gönderme yaptıklarını anladım. komünist lider che kapitalizmin silahı olmuştu: t-shirtleri yok satıyor, şarkıları yapılıyor(natalie cardone-hasta siempre) ve şimdi de filmi yapılıyordu. belki filmin ne günahı var diyebilirsiniz? ama filmi hollywood finanse etmiş desem ne düşünürsünüz? valla sizi bilmem ama benim aklım kurcalanıyor.
1952 buenos aires ten iki maceraperest genç zorlu bir yolculuğa çıkarlar. biri 29 yaşındaki biyokimyacı alberto granado, diğeri ise 23 yaşındaki tıp öğrencisi ernesto guevera dır. amaçları latin amerika yı baştan başa kat etmektir. bu yolculuk hayatlarının anlamını değiştirecektir...
film bitip sinemadan çıktığımda ne hissettiğimi bilemiyordum. yani filmin nasıl olduğuna karar veremiyordum. harika görüntüler eşliğinde iki gencin maceralı yolculuğunu izlemiştim. bu yönden çok iyiydi. ama diğer yandan tempo bir yükselip alçalıyor yönetmen kararsızlık gösteriyordu. guevera ya anlam yüklemekten korkarcasına kaçıyordu. hele finaldeki nehri geçme sahnesinde bu açıkça anlaşılıyordu. hangisi birbirini geçiyor hala daha karar veremiyorum. tabii ki senaryo oldukça sağlam ama diyaloglar daha manalı olabilirdi. oyuncular harika. bilhassa gael garcia bernal guevara yı çok iyi yansıtıyor. görüntü yönetmeni çok iyi çalışmış. genelde ise rahatlıkla seyredilebilecek bir film. filmi tarafsız bir gözle, sadece iki gencin hikayesi olarak seyretmenizi salık veririm.

gitmenin verdiği hazzın kök salanlarda acıya dönüştüğü che'nin ben olmadan önceki ben dediği guzzel film

"let the world change you and you can change the world"

bomboş bir sinema salonunda izlediğim, dolayısıyla dev ekranı tamamen görmek suretiyle daha çok zevk aldığım film. benim atmosferim buydu. filme gelince.. ernesto guevara'nın 'che' olmadan önceki benliğini anlatan, onu devrimciliğin ön saflarına taşıyan macerasını anlatan bir film. sahneler oldukça etkileyici. kişiliğinin genel özelliklerini görmek oldukça kolay bu filmde. sadakati, insaniyeti, inancı uğruna savaşı, ayrımları yenmek adına savaşı, kararlı kişiliği vs. kendisinin de dediği gibi 'ben, ben olmadan önceki ben.' aynen bu anlatılıyor filmde. bu motosiklet gezisi olmasaydı, kimbilir belki de onun gibi bir insanı tanımayacaktı dünya halkları. bu anlamda oldukça özel bir film. zıt görüşlü bir insanı bile rahatsız etmeyecek siyasi mesajlar var; ama bu tamamen che'nin kişiliğinden kaynaklanan bir durum. commandante'nin geleceğine dair en büyük ipucu ise gael garcia bernalın muhteşem bir şekilde yansıttığı bakışları ve en son veda gecesinde söylediği sözlerde saklı. hayatında yaptığı uğraşılar ise nehri geçme sahnesinde adeta hayat buluyor. izlenilesi, güzel film.

ernesto guevara'nın dünyayı değiştirmeden önce dünyanın onu nasıl değiştirdiğini anlatmış olan film.

kendi ilacını ölmek üzere olan kadına verecek kadar büyük bir yüreğe sahip ernesto che guevara nın ve arkadaşı alberto granado yüce ruh üzerindeki yolculuklarının anlatıldığı film.

"böyle bir insan gerçekten yaşadı mı? nasıl bu şekilde hissedebiliyor? "

dememe neden olmuş, che ye olan hayranlığımı artırmıştır.

her filmde oynadığı karakterin aksanını da mükemmel yansıtmasıyla farkını ortaya koyan gael garcia bernal'in latin amerikanın en iyi aktörü olduğunu kanıtladığı filmdir.
(bkz: amores perros)
(bkz: el crimen del padre amaro)
(bkz: la mala educacion)
(bkz: y tu mama tambien)

müzikleri gustavo santaolalla tarafından yapılmıştır. film biterken, fotoğraf karelerinin gösterildiği sahnede çalan meşhur şarkı de usuahia a la quiaca'dır.

ernesto guevera'nın tuttuğu günlük notlarından faydalanılarak çekilmiş, propaganda içermeyen, bir çocuğun gece yatarken verdiği sıcak bir öpücük kadar içten bir anlatımla seyirciye ulaştırılmaya çalışılmış, ernesto guevera ve arkadaşının muhtaç olan insanlara yardım etmek ve bunu karşılıksız yapmak için başladıkları yolculuğu anlatan, zaman zaman matraklaşan ve epey de içten güldüren, zaman zaman asiliğin tohumlarını yeşerten, karşılıksız yapılan iyiliklerin insanı daha bir iyi hissettirdiğini hatırlatan güzel bir film. filmin müzikleri filmdeki fakir köylülerin, cüzzamlı hastaların, sömürülen işçilerin, inka kalıntılarını anlatan çocuğun çarpıcı yüzleri ve çarpıcı mekanlar ile birleşince çok vurucu oluyor.
(bkz: de usuahia a la quiaca)

ortasında ve sonundaki siyah-beyaz yerel halk portleriyle gönlümde taht kurmuş, yolculuk filmi. che'nin doktorluğu seçme öyküsü. cehennemin ortasında mücadele eden cüzzamlılar ve terkedilmişliğin verdiği acıyla artık bir işe yaramak isteyen che guevara. önce kendi değişmeliydi ki, bir şeyleri değiştirebilsin. nihayetinde öyle de oldu. '' nehri yüzerek geçti ama yolculuğu bitmedi. '' işte o sahne hüznün, sevincin ve daha tarif edilemeyen pek çok duygunun hissedildiği andı.

ilk yarısını kaçırdıktan sonra bile beni sadece son yarısıyla kendine hayran bırakan filmdir.
2004 senesinde vizyona girdiğinde edebiyat öğretmenimin, ben daha che kimdir nedir bilmezken (şimdi ne kadar biliyorum o da tartışılır ya, neyse), tavsiye ettiği, ve şu an tümüyle izlemek için sabırsızlandığım, filmin sonunda fotoğraf gibi siyah beyaz çekimler için bile izlemeye değer olan film.


"bizim eldivenlere ihtiyacımız yok"

hadi che yüzmeye devam et, boğulma o kapkaranlık sularda, nefes al.

(bkz: ölmeden önce izlenmesi gereken filmler)

filmdeki seyyahlar lanettayn insanlar olsaymış yine güzel olurmuş. böylesi daha da iyi olmuş.

hani bazı filmler vardır ya, izledikten sonra "olmuş bu, evet" deriz; işte öyle bir film. ernesto' nun "che" olması, doğumgünü kutlanırken yaptığı konuşma, maden işçileri, çiftçiler, işçiler, cüzamlı hastalar...

ölmeden önce muhakkak izlenilmesi gerekli.

duvarımda kocaman bir afişi bulunan şaheser film.

"bu, etkileyici eylemlerin öyküsü değil, aynı arzu ve hayallerle dolu iki yaşamın belli bir güzergah üzerindeki yolculuklarından alınmış bir kesittir" cümlesiyle başlayan ve sonuna kadar da bu cümleye sadık kalan harika bir film.

tamircinin karısına asılırken yakalanan ve peşlerine düşen köy ahalisinden dayak yememek için kaçarken bacakları götlerine vura vura koşan iki kafadarı anlatıyor uzun süre. akabinde "çok fazla haksızlık var değil mi?" repliğine kadar yaşananlar da che'yi che yapan şeyleri gösteriyor bize.

harika kurgulanmış, samimiyet dozunu tam ayarında kullanmış, müzikleriyle büyülemiş, tam anlamıyla sinema olmuş bir film. ernesto guevera'nın che olma hikayesini bundan daha güzel anlatabilen bir film çekilemez sanırım.

her insan evladının görmesi elzem. bu kadar.

çok uzun zaman izlemek istedim ama izleyemedim zaman yaratmadım yarattımsa da başka filmler izlerken buldum kendimi. demek ki çok izlemek istemiyorum derken ablamın gönderdiği cd kutusunda karşıma çıkıverdi. çok yorgundum ama izlicem dedim kendime. ağzım açık izlerken -hep öyle izlerim hayran olduğum için değil- uyuyakalmışım ama film sıkıcı olduğu için değil. gece uyandım önce kendime küfür ettim sonra kaldığım sahneyi buldum devam ettim. film bitmişti mutlu olmuştum ve keşke önce izleseydim dedim kendime. ağzım açıktı yine ama bu sefer hep öyle izlediğimden değil hayranlıktan.

gerçekten insanı derinden etkileyen filmlerden birtanesi.che'nin mükemmel kişiliğini o kadar güzel anlatmıştır ki.. yardımseverliği, insanlığı görürsünüz bu filmde.. birde sonunda çalan soundtracki vardır tadından yenmez ekrana öylece bakar kalırsınız..

lisedeyken bizi topluca bu filme götürmüşlerdi.

nefes'i izlemeye götürülen liselileri gördükten sonra düşündüm de bizim lise bambaşkaymış. en şamata sınıf bizmişiz.