gerçekten bunalım soslu depresyona girmiş bünye hiç mi hiç takmayacaktır bu karizmayı..dışarki dünyadan nasıl göründüğü o kişiliği hiç alakadar etmez..derdi zaten başından aşkın bir şekilde yaşamaktadır..
hatta dur bir intihar edeyim ben, çok bi cool olur valla..
kızlar üzerinde çok etkilidir.kolpa olduğunu bilseler bile bilmemezlikten gelme ihtiyacı hissederler.
med cezir karizmasıdır bu, paradokstur, hatta sarkaç etkisi vardır, marjinal fayda hesabı tutanlar için söylüyorum, asla işe yaramaz, boşuna kasmayın.
misal, terk edildiniz, yalnızsınız diye depresyona girdiniz diyelim. üstü başı es geçtiniz, saçı sakalı koyverdiniz, ölü köpek bakışı edindiniz, depresyon sizde acayip karizma yaptı. sizdeki karizmayı gören karşı cins taifesi başınıza üşüştü. ne oldu? ilgiyi görünce depresyondan çıktınız, eski halinize döndünüz. karizma yine eksi bakiye. etrafınıza üşüşen karşı cins başka karizmalara yelken açmış. bu durum sizde yeni bir depresyona neden olursa geri geleceklerdir ve fakat tam hedefe ulaşacağınız anda depresyondan çıkacaksınız yine.
ha, siz, "olsun, ilgi alaka olsa da ben ölü köpek gibi bakmaya devam ederim" diyorsanız ekmek yersiniz belki, ama tadı çıkmaz be güzelim. adama, "depresyondaki adam yalar mı muhittin?" diye sorarlar yani.
duman -
kaan tangöze buna örnektir, adam her daim gözler mor, mal almış gibi dolaşır ancak bütün kızlar peşindedir, kısacası yediği önünde yemediği arkasındadır, kusar gibi şarkı söyler binlerce albüm satar, bir de helena bonham carter var ki marla singer roluyle ona değinmek bile istemiyorum... (olayın erkek yönüne gelince çuvallıyorum evet kabul hatun dehşet seksi)
lisede rock dinliyorum diyerek siyah giyinen, daha sonra saç uzatıp imaj peşinde koşturan adamcıkların bir üst versiyonudur depresyonla karizma peşinde koşanlar. bir de sadece görüntüye bakıp bu adamcıkların dötünü kaldıran, ezik ama marjinal olma heveslisi kişilikler vardır ki işte bu iki canlı türü mutual bir yaşam sürdürürler. biri olmadan diğeri de olmaz.
yoksa depresyona girmiş adam, karizma peşinden koşmak söyle dursun, yataktan veya evden dışarı adamını atmaz. atmak zorundaysa, insanlardan köşe bucak kaçar ki anlamsız gelen sorularla uğraşmak zorunda kalmasın.
(not: ilk cümlede anlatılan rock dinleyen ve siyah giyinen herkesi, özentilikle suçlamıyorum. çıkıp da gereksiz ayar girişiminde bulunulmasın)
kişi gerçekten depresyona girmişse böyle bir karizma söz konusu olamaz.zira depresyon adamın iliğini sömürür,zamanla kişiyi insandan başka birşeye benzetir.hızla kilo alınır veya kilo verilir.avurtlar çöker,gözlerin feri söner.hastalık ilerledikçe kişinin konuşmaya,yürümeye takati kalmaz,yataklara düşer.böyle acayip bir hal alır.dokunsan ağlayacakmış gibi durur.
tedavi görmeye başlayınca zaten ilaçlar kişiyi mütemadiyen yatırır,hayattan iyice koparır.hasta kişi etrafta zombi gibi dolaşmaya başlar.
kısacası dayanılmaz karizma sahibi adamlar depresyondakiler değil,bunalım takılanlardır...
bir göz altı şişliği yüzünden yüz gün ardarda uyunmaması
(bkz:
feridun düzağaç)
0 (yazıyla sıfır) ' a yakınsar. depresyon tribinin karizmatik olduğunu düşünen bünyeler de alenen aptaldır. eli yüzü düzgün hiç kimse depresif bir zavallıyla değil uğraşmak elini bile sürmek istemez.
insanların yanılgılarından biridiri aslında karizmanın tek kaynağı
depresyon hırkasıdır.
karizmadan çok zihinsel orgazm açlığı çeken insanların rahatça kullanabileceklerini düşündükleri insanların kıymete binmesidir.
burada anahtar kelimeler ''problem çözmek''tir. yani birilerinin problemleri olacak, hayata küsmüş olacaklar, intihar düşünecekler falan. sonra başka birileri de onların bu içler acısı hallerini görüp onlara yardım edecekler, onları tekrar hayata bağlayacaklar, yuvarlanmak oldukları uçurumun eşiğinden çekip alacaklar. böylece bizim zavallı deprsiflerimiz kendilerini bokun içinden alanlara minnettar kalacak falan. ayrıca bir problem çözmenin, insanlara yardım etmiş olmanın da yaratacağı hazzı unutmayalım.
sevgi açlığı aslında çektiğimiz. sevilmek istiyoruz ama seven yok. bu durumda da sevgiyi parayla satın alamayacağımızdan böyle insanlara yöneliyor, onları bizi sevmeye mecbur bırakmaya çalışıyoruz. bunun tersi de geçerli. aslında sevmek de istiyoruz. içimizde o kadar çok sevgi birikiyor ki artık artık içimizde atıl kalan sevgiyi bir şekilde birilerine boşaltmak istiyoruz. e bu durumda da en çok sevilmeye ihtiyacı olanlar mutsuzlar olduğundan olay kendiliğinden çözülüyor.
aslında bu durumda alan da memnun, satan da. yani depresyonda olanlar illa ki sarılıp ağlayabilecekleri, konuşup dertlerini anlatabilecekleri insanlar arayacaklar yanlarında. bu durum da da bizim depresif çok kolay bir av oluyor.
bilmiyorum. iyi midir bu durum, yoksa kötü müdür anlayamıyorum.
