metin&kemal kahraman'ın güzel albümü.ayrıca metin&kemal kahraman'ın en güzel şarkılarından biri..
nerde kendini bilmez çocuklar,
bir sabah öylece çekip gittiler,
çınladı alkışlar kor sokaklarda,
yankısı kime kaldı?..
deniz koydum adını,
kederi bende kaldı,
uzak köyler kurdum birbirine,
denizine aldandım.
acının surlarında ateşler yaktım,
vuruldu şehirler, soluksuz kaldı,
kendine çekildi bütün zamanlar,
gölgeler orda kaldı.
deniz koydum adını,
kederi bende kaldı,
uzak köyler kurdum birbirine,
denizine aldandım.
çılgın zamanlarda yaşamak bize düştü;ölümün acımasızlığı her zamankinden beter..
gidenler, gelenler, düşenler..
ah zamanın sonsuzluğunu anlamayanlar,
düştük yola, güzel şeyler bulmak umudu ile,
ışıkları ile büyük şehirler yol oldu bize,
iz sürdük yalnızlığa..
çocuktum. evimizin önü bir iskeleye açılıyordu. yine pencereye çıktığım bir gün-havanın bozbulanık olduğu- öyle bakıyodum. etraf pustan zor seçiliyor, ip gibi incecik bir yağmur. yağmurun altında iskelede bir gemi, gemi demirlemiş. adı "deniz". onu yalnızca adı deniz
olduğu için sevmiştim. sevmiştim. bir sabah. evet, evet evet bir sabah, henüz gün ışırken, uyandım! hani bişey dürter ya insanı, çocukluk işte. kalktım. usulca pencereye çıktım, perdeyi araladım. baktım, bu sefer perdeyi bütünüyle açtım, baktım, bakamadım.
gitmiş...
gidenlere yakılmış özlem dolu bir ağıtır bazen, bazense istanbul'u anlatan bir şarkı. gidenlerin peşi sıra düşersiniz yollara ve ışıklarıyla karşılar sizi istanbul. yalnızlığa iz sürme vaktidir. birbirine uzak köyler olur gidişleriniz, bir sabah öylece çekip giden kendini bilmez çocukları bulamamanın kederi kalır elde ve hüzünler çöker omzunuza. deniz koyarsınız adını, aldanırsınız...
metin-kemal kardeşler söyledikçe biraz daha buruk olur yürekler, biraz daha özlem dolu...
"yankısı kime kaldı ?" kısmıyla insanı düşüncelere sürükleyen. boşunamıydı bütün o olanlar diye sordurtan şarkıdır.
o dönemin kahramanlarına yazılan en güzel sözlerdir kanımca.
metin - kemal kahraman'dan başkasının yorumuna pek gerek yoktur.
orta okul yıllarım; deniz'i, mahir'i, yusuf'u, ulaş'ı, hüseyin'i yeni yeni tanımaktayım o sıralar. dayım bir kaset getirdi; grup laçin yazıyordu üstüne. taktım bir tarafı bozuk olan çift kaset çalarlı teyibime. kasetin a yuzunun 4. şarkısıydı sanırım. ve bu şarkıyı dinlediğimde, denizleri daha yeni yeni sindirmeye başlamışken, gidişlerini kaldıramıyordu yüreğim. ve bu şarkı beni ben yaptı; ve bu şarkı beni ağlattı her duyduğumda.
