iktisatçıların
nirvana'sıdır denge. her şey o kayıp cenneti yakalamak içindir. hep yaklaştığınızı hissedersiniz oraya ama asla varamazsınız, ancak yakınsıyabilirsiniz. sonra oturup anlatırsınız, "devlet müdahele etti, vergiler olmamalıydı, tam rekabet piyasaları işlese bak şimdi şu noktada olurduk..." falan feşmekan!..
yalandır denge ekonomide. aslında aklı başında hiçbir iktisatçı denge durumunu istemez zira dengenin bir adım sonrası krizdir. iktisat tarihinde denge konusunda çığır açan güzide insanlar da var elbette: mesela
leon walras. bu amcamız dengenin sürekliliğini çok güzel açıklamış. dengenin fotoğrafını çekiyorsun, sonra denge kayboluveriyor başka bir denge oluşturuveriyor!.. balık gibi tutttuğunu sandığın anda kaçıp kayboluveriyor.
sonra
vilfredo pareto var. marjinallerden yararlanıp pek güzel bir denge tanımlıyor:
pareto optimumu. mis gibi denge noktası ama eşitlikçi değil. italyan faşistleri pareto amcayı kirli emellerine alet ediveriyorlar ve faşist ekonominin temellerini pareto optimum üzerinden oluşturuyorlar.
ancak asıl ilginç denge çalışması güzeller güzeli
joan violet robinson teyzemize ait. 1933 yılında "
the economics of imperfect competition"ı yayınladı ve hiçbir şey eskisi gibi olmadı. bu arada alakasız bir not: hep merak etmişimdir, eğer robinson teyzemiz amcamız olsaydı ismini daha çok mu duyardık diye. kadın olmak her zaman zor işte!..
robinson teyzemizden sonra da birçok iktisatçı dengenin peşinde koştu ama daha yakalayan olmadı. son aldığımız duyumlara göre son olarak
john forbes nash ile kısa süreli bir ilişki yaşamış. en sonunda
zürafa sokak'a düşerse hiç şaşırmam!..
