golle biter. maçlarda defans birçok kere ofsayt diye duraklar ama gol yiyince bu böylece ifade edilir. tıpkı "işte bir anlık hata" gibi. bıraz farklı olanı da vardır ama onun uğursuzluğu kendi içindedir:
vurdurmayın çocuklar. bunu söylerse spiker, vurdurmanın önüne geçilemez nedense. hatta kralından gol bile olur. "yapma rüştü, yapma, yapmaaa..".
bi de bizim fatih sonkaya diye bir oyuncumuz vardır ve adeta bu anlar için yaratılmıştır. adam sürekli ofsayttan kıllanır. yani beşiktaş maçlarında defansın ofsayt duraklamasından bunu anlayınız, yani adam kıllanmış bir ofsayt kokusu almıştır. tabi yine gol olur.
- fatih olm, düşünceli gördüm seni.. nen var de hele.
- hiç abi, ama sanırım bu atak ofsayt olacak.
- nerden anladın lağn, manyak mısın olm?
- kokusunu alabiliyorum. evet çok yakın..
...
- nereye kaçıyon nereye?! siktim belanı, amına koduum. kokuymuş. ibo tut la şunu..
- lan lale yine golü yedik senin yüzünden, siktim belanı!..
- hayır dinle,
açıklayabilirim.
- neyi açıklıyon yarak?
- ofsayttı, anlıyo musun ofsayttı?
- valla olm hiç sikimde değil. ilgilenmiyorum, ve her türlü dövecem seni.
- abi ofsayttı diyom ya, kokladım diyom...
topu ağlarda gördüğü andır.
genelde çağdaş futboldaki taktiksel bir varyasyonun tam olarak uygulanamamasıdır..çizgi halinde kalan defans oyuncuları toplu halde forvet oyuncusunun önüne geçerler ve onu ofsayta düşürmeye çalışırlar,bu hamleyi yöneten genelde defansın en tecrübeli oyuncusu olur..
eğer tam bu hamle uygulandığı sırada defans oyuncularından biri tatil gününde tanıştığı manken kızı veya kendisine transfer teklifinde bulunan başka takımı düşünüyorsa sap gibi yerinde kalır,tüm defans bu taktiksel varyasyonu uygulamak için ileri çıkmıştır ama bizim oğlan uyumuştur..
işte bu defansın ofsayt diye durakladığı andır..
akabinde çaresiz gol yemeyi bekleyen kalecinin rakip takım oyuncuları arasında "olum amua gorum pas ver lan bu sefer ben atacam" diyaloğunu duymasına neden olabilecek futbol trajedisidir.tecrübe ile sabittir.
türk savunamayan oyuncusunun sıklıkla yaşadığı an. bu duraladıkları an içinde yan hakeme öyle hüzünlü bakarlar ki ağlayasınız gelir. sanki bakışlarıyla "hakem abi,
ofsayt değil mi bu pozisyon?" demeye çalışırlar...
(petre, 13.01.2007 12:28) mecliste yasa tasarısı onaylayan milletvekilleri gibi, defans oyuncularının ellerini havaya kaldırmalarıyla devam eden maç enstantanesidir.kendilerine "pozisyonun ofsayt olduğunu düşünenler el kaldırsın" denmişçesine el kaldıran defans oyuncularının tek amacı "hocam ben gördüm, kesin ofsayttı" keklemesini hakeme yutturmaktır.
genelde kaleci ve defans dörtlüsü elleri havada yan hakeme bakakalır.
- bişey olmaz di mi kaptan?
- hiç bişiy olmaz...
hoşlandığın kızı gördüğün anda, aynı uzaklıkta az çok muhabbetin olan 4-5 kişilik abaza tayfanın da olduğunu görerek durakladığın ana eşdeğer bir andır.
bir yanda pozisyon çok müsaitken ve de gole yaklaşmışken, diğer yanda golü bok edebilecek bir grubun olduğunu farkederek şansını sonraya saklama isteğidir.
malum abaza tayfa birden "naber leanggg" şeklinde sesler çıkarması yan hakemin bayrağını kaldırmasına sebebiyet verebilir.
genelde türk futbolunda olur böyle şeyler.çünkü futbolcularımız sadece kendi işlerini yapmakla yetinmez oyunun hakemliğini de kendileri yaparlar.bu nedenle kendilerinin offsayt olduğuna karar verdiği pozisyonda durur ve hakeme bakarlar.ağızları beş karış açık öfke ve şaşkınlık karışımıdır o anki bakış.resmedilesi bir tablodur adeta...onlar hakeme bakarken rakip forvet şık bir gol atmıştır bile.bu sahneden sonra da hakeme itirazlar,kavgalar,küfürler başlar....
ofsayt olmayım golün olduğu andır. defans oyuncuları bide gol oldu diye duraksarlar maç böyle akar gider.
(brujo, 20.07.2008 18:37) defansın kafası hakeme vücudu kaleye doğru giderken kafasıyla vücudu arasında 180 derece oluşturmayı başardığı andır. kaleci rüştüyse o da hakeme doğru koşuyor olabilir o anda. defansın tümünün aklına çeşit çeşit küfürlerin geldiği andır bu an. gol olmasından bile daha çok psikoloji değişikliği yapar futbolcular üzerinde.
defans duraklamasa da rüştünün ofsayt tipi gördüğü iki pozüsyondan birinde yaşadığı durumdur. yan hakeme el kol sallayıp bağırırken bir çok kez kalesinde gol görmüştür. bunlardan biri de beşiktaşın şampiyonlar liginden elenmesinde büyük rol oynamıştır(porto maçı)
(bkz:
rüştü kalesini terketti)
gidip defans oyuncularının kafalarına arkadan birer tane patlatılası andır!
koşşanıza leyn itooolu itleeeer!herifler rakı sofrası kurdu kalenin önüne!
türk futbolunun en büyük hastalığı, ilacı da henüz yok.
pozisyonun ofsayt olduğu konusunda da itiraz eden ilk adam genellikle o ofsaytı bozan defans oyuncusudur.
kalecinin golü yemesinin akabinde, defanstaki diğer oyunculara bağırmasıyla sonuçlanır bu an. biz genelde ekrandan, beş metre uzunluğunda açılmış bir ağızla bir takım çemkirmelerde bulunan, yere göğe söven bir kaleci görürüz. ne derecede kızdığını, kalesinden kaç adım uzaklaştığına ve yumruklarını sıkma ayarına göre az çok tahmin ederiz. eğer kalesinden epey ilerliyorsa, sinirinin geçmediğini ve yerini alan defans oyuncularına hala bağırıp sövmek arzusunda olduğunu anlarız. kaleye giderken hala söyleniyordur kendi kendine.
