dedenin dağ gibi malı yiyip hiç miras bırakmaması  

torundan önce davranmasıdır.

(bkz: önce malı görelim)

dedeye allah rahmet eylesindir, toprağı bol olsundur.

tüketim toplumu tanımıyla ilerde çocuklarımızın/torunlarımızın sıkça karşılaşacağı durum.

emekliliğini kıraathane köşesinde ya da evinde geçirmemiş dededir kendisi.

eğer dedeye de kendi dedesinden kalmadıysa.helal olsundur.kendi malı gibi yesindir.

orta halli kendi kendine yeten ailelerin dedelerinin yaptığı iştir genellikle. anlatılırken de şöyle başlar hatta "buralar eskiden hep bizimdi, dedem 3 kuruşa satmış sonra da paraları karılarla yemiş". bazen de tezat oluşturur bu dedeler. iki gün önce evliya olduğundan bahsedilirken bir anda karı düşkünü puşta çıkar adı. hayat bu işte, vapurlar filan...

kendine ait olan paraları bırak harcamak koklamaya bile kıyamayan dede profilini aşmış;asi,aykırı ihtiyar delikanlının 3 kuruşluk dünyanın keyfini çıkarmasıdır..hatta torunuyla beraber yiyorsa daha da keyifli olan tadından yenmez olaydır.
kefenin cebi mi vardır???.
aynı şeyi benim dedem de muhtemelen bana yapacaktır..haklıdır da..oh olsundur torun denen zibidiye..nitekim dünya evladıdır bu hayırsız torun.. içten içe 3 kuruşun hesabını yapmakta,hatta tüm sözlükle paylaşmaktadır..dedeye sölenebilecek en güzel söz yarasın dır..

(bkz: nazar etme ne olur,çalış senin de olur).

akıllı dededir.
dağ gibi malım yok, torunlarım da; bir gün gelir torun sahibi olursam onların da itü sözlük yazarı olmasını isterim. sırf nik altıma ''dedenin dağ gibi malı yiyip hiç miras bırakmaması'' bakınızını yapıştırmaları için bile olsa.
emekliliğimde açacağım butik otelde konaklamak dışında babayı alırlar ancak.

garipsenmemesi gereken dededir. sonuçta adam ömür boyu torunlarına dolgun bir miras bırakmak için çalışmamıştır. çatır çatır yiyip çalıştığı günlerin acısını çıkartmak en doğal hakkıdır.

çocukları, torunları, eşi dostu tarafından tam kafiye ile yazılmış, konusu kıskançlık ve kızgınlık olan, bip sesi ezgisi eşliğinde söylenmesi sosyal açıdan faydalı olabilecek, halk edebiyatında sövgü olarak adlandırılan tür ile anılacak olan dededir.

(bkz: bencillik)

eğer ki bu bencillik saplantı halini alırsa torunlarına da avcunu yalamak kalır.

dedenin dağ gibi malı yemeyip, kızlarına da bırakmayıp, tümünü oğluna bırakmasından daha acı olamayacak tercihidir.o oğul babasından kalanları neredeyse ezbere sayamayacak durumdayken kızkardeşleri hayatlarını kuruş hesapları ile geçirmek durumunda kalabiliyor çünkü.