death is the road to awe  

the fountain in soundtracklerinden bir tanesi, belki de en güzeli. 8 dakikayı aşkın süresine rağmen ( her ne kadar bir soundtrack için normal sayılsa da) 1 saniyesinde bile sıkmayan bir clint mansell başyapıtı.. hugh jackman ın bedeninin kaybolup ölümsüzlüğe doğru yol alan bir ışık demeti haline geldiği ve ısabel'in ağaç formuna yeniden hayat verdiği sahneyi beyinlere kazıtan şarkı.

requiem for a dream soundtrackinden sonra clint mansel'lin en büyük eseri olduğuna inandığım the fountain in en öldürücü şarkısı. son 1 dakikalık koro kısmı ise tabir i cazise yok oluş.

edit: tanımların hepsi bok gibi. farkındayım. filmi izledikten sonra yazmıştım..

tek kelimeyle aşmış bir parçadır, dinlenilesi, haz duyulasıdır. parçayı dinlerken birçok duygu değişimine tanık olunabilir.

clint mansell in de ne kadar özel bir müzisyen olduğu bu eseriyle tartışmasız kanıtlamıştır.bir soundtrack olmaktan öteye gitmiş bir klasik yaratmıştır.

(bkz: the fountain)
http://www.youtube.com/...

filmin* kilit sözü ve kilit anına denk gelen büyüleyici clint mansell bestesinin adı.

dönüşüm, ölümsüzlük ve mutluluğu öyle güzel tasvir edip, filmdeki sahneye uyuyor ki ilk göz ağrımı* bana unutturacak nerdeyse.

bilhassa bu parçada kademe kademe ilerleyen bir yükseliş hakim ve parçanın en görkemli son anı öncesi gelen sessizlik de ayrıca vurucu. birebir sahne için tasarlanmış bir müzik, requiem for a dream bence halt etmiş sayın seyirciler, üstad mansell bir sonraki aranofsky filminde nasıl bir şaheser yaratacak diye merakla beklemek düşüyor bize de.

parçanın sonu hayatımda duyduğum en güzel şeylerden biri sanırım, öyle hakikaten.

(bkz: the fountain soundtrack)

filmdeki o sahneyi tarif edebilecek daha iyi bir soundtrack yapılamayacağını düşündüren bir clint mansell harikası.durgun başlayıp son birkaç dakikada doruğa vuran müzik dinleyiciye de aynı şeyi yansıtır cinsten.mükemmel tarifi pek yok aslında.

filmi özetleyen parçadır:

http://www.youtube.com/...

kulağımda an itibariyle başka şarkı çalmasına, güzel güneşli bir güne penceremden bakıyor olmama rağmen sadece şurada hakkında yazanları okumam ile hatrıma gelen, tüylerim diken diken olmasına neden olan parça..istisnasız clint mansell'in en iyi eserlerinden birisi..tasvir çok canlı, bir o kadar da ölü..nasıl bir duygu bütünlüğü yaratılmış, nasıl bestelenmiş, nasıl bu kadar beni etkiliyor bilemiyorum..cevaplarını da aramaya niyetim yok..varsın olsun, beni benden alıp götüren bir melodi olarak kalsın kulaklarımda, kalbimde, aklımda, ruhumda..

bireysel not: utanmasa time is the enemy'i tahtından indirecek kalitede!

bireysel not 2: allah belasını versin bu clint mansell'in..olmaz olsun böyle bi melodi..dinlemeyeceğim diye kastım, ama sonra dayanamadım, açtım dinledim..durdurmaya çalıştım ama daha ilk saniyeden "dur nereye kaçıyorsun?!" dedi..son ana kadar..yine bitirdi beni..

durgun başlar.deniz kenarındaki küçük dalga seslerini düşünün. 2.25e kadar yavaaş yavaaş büyüyerek böyle gider ve yağmur başlar.sonra o yağmur ara ara bir durulur bir şiddetlenir. 5.dakikaya doğru geldiğinizde tam ortalarda bi yerdesiniz.o anda bir şeyler tekrar kıpırdar.çoğalarak geldiğini hissedersiniz fakat bir şey yapamazsınız.korkuyorsunuz.7.30a kadar geldiğinizde bir an her şey bitti diye düşünürken bir kaç saniye sonra büyük fırtına kopar.zirveye çıkarsınız.işte climax.her şey orda biter..

zararlı şarkılardan. dinledikçe sarsılırsınız. sanki yavaş yavaş eser rüzgara kendini bırakan yaprak gibi sakin sakin salınırken birken kendini fırtına içinde bulan bir yaprak olur ruhunuz. şarkı yavaş yavaş hızlanır hızlandıkça insanı sarsar.

nikos kazancakis usta günaha son çağrı isimli şaheserinde isa mesih'in çarmıha gerilmesine bambaşka bir açıdan bakar. martin scorsese kitaptan o kadar etkilenir ki hemen filmini yapar. willem dafoe , isa mesih'in "insan" * yanını anlatmak için uğraşır, harvey keitel, judas'ın postuna bürünür...

isa mesih çarmıhta can vermeseydi dünya nasıl bir yer olurdu sorusu iseviler'in kafasını hep meşkul etmiştir. o kadar ki insan ruhunun en karanlık yönlerini insafsızca sergilemekten zerrece hicap duymayan oz isimli güzide dizide bile rahibe peter marie bu konuya gönderme yapar!..

katolik inancına göre isa mesih'in çarmıhta can vermesi zorunluydu zira ancak bu şekilde ademoğulları ve havvakızları ilk günah'ın vebalinden kurtulabilecekti. meryem'in oğlu isa ölmeliydi ki tanrı'nın oğlu isa doğabilsin.

o'nun ölümü yeni bir yaşamın müjdesiydi.



the fountain'e bir de bu açıdan bakmaya ne dersiniz?..

the mist ve i am legend'ın fragmanlarında da kullanılan enfes clint mansell bestesi.

filme nefes aldıran, çığlık attıran, senaryoyu tırmandıran, bir sarmaşık gibi bedenimize dolanan ve arş-a yükselen ruhumuzu yakalayıp ta içimize dokunan bu müziktir. death is the road to awe başladığında filmdeki sahnenin de uyum içerisinde melodiye sarıldığını, birbirine dolandığını vekocaman bir hayat ağacının dallarında renklerle notaların tek tek çiçek açtığını sadece filmi izleyenler bilir.

clint mansell, cennetten nota çalmıştır.