|
|
- sabır eşiği yüksek kadındır vesselam..
aslında neredeyse bütün kadınların bu eşiği yüksek, sanırım; pederşahi gelenekler, bir yandan cins baskısı, bir yandan ulusal baskı, bir yandan sınıfsal baskı… dayanıklıyız yahu..
ilk tokatta mahkemeye koşan pek az kadın duydum bugüne kadar. genellikle sabrediyorlar bildiğimiz bir sürü sebepten... kimi, boşansa ne yapacak, işi gücü yok. kimi, "dur bakalım belki geçicidir,düzelir" diye bekliyor...
kimisi için "koca" öyle önemli ki dayak için falan vazgeçilecek bir şey değil. sonra ya yerine yenisini koyamazsa?..kimi belki terazide tartıyor... adamın öyle meziyetleri var ki "her gün dövse canı sağ olsun!" ne bileyim işte, çeşit çeşit. "e, sonra ne oluyor da bir anda ellerinde 20, 25, 30 yıllık dayak çizelgeleriyle çıkıyorlar ortaya?"
mesela...erkeğin başka bir kadınla ilişkisini öğreniyor kadın... işte o anda canına tak ediyor!
o anda, erkeğin, kadını zaten dövüyor da olduğu çıkıyor ortaya. ikinci kadın meselesi olmasa dayağın da pek önemi yok yani! ya da "beni aldattın öyle mi, seni rezil edeyim de gör gününü!" durumu.
son yıllarda bir erkeği bundan daha çok utandıracak bir şey yok zira. neyse ki... yani hiç olmazsa bu noktaya geldik. kadına el kaldıran erkek ayıplanıyor. ve erkekler el kaldırmış olmaktan utanıyorlar. inkar ediyorlar, kıvırıyorlar..."dövdümse dövdüm" diyen artık çok az, çok şükür.
bir de kadın kısmı sadece dayak yediği için şikayetçi olursa erkekten... kurtulur belki siyanür üstü fare zehiri içmekten…
- bir kağıt bile en fazla 6 bilemedin 7 kere katlanabilirken,insanüstü bir katlanırlık sergileyen ve/ya sergilemek zorunda bırakılan,hissettirilen; kızmakla ,üzülmek arasında gidip geldiğim kadınlardır.
kadına; dayağa,erkeğin baskısına boyun eğmesi,katlanması adına sayısız neden sıralanıp,inandırılıp, dışına çıkılamazken,çıkmak; hoş karşılanmama, toplumda farklı algılanma tehditine tabi iken,bir tek neden sunulmuyor kendi yaşamının değeri ,farklı seçenekleri,gücü... adına.
gözünüzün önünde yerden yere atılarak,çok kötü darbelere maruz kalan bir akrabanıza bile yardım edemiyorsunuz,çünkü onlar, karı koca aralarına girilmez zihniyetini taşıyan bir toplumuz ve mutlaka kadın haketmiştir.ancak kadın hatrı sayılır bir dayağı yedikten sonra müdahele edip,sadece'' tamam yeter'' deniliyor.ne yani dayağın o kadın adına bir dozu var ve'' yeterle'' bu dozajımı belirliyorsunuz?!
kadın dayağa karşı çıkma gücü sergilesede, o herifcioğlunu terketme gücünü bulamıyor.ayrılığın ardından toplumda kendine dul kelimesi biçileceğive kendisi aynı insanken, sanki bu bir evrimsel değişimmiş gibi farklı muamelelere ,belkide kocasını aratacak davranışlara,bakışlara maruz kalacağı gerçeğini bilmesi,her aykırı sözünde,bıkmadan usanmadan bu korkunun kaygının yinelenmesinden dolayı...
kadına; toplumda değersiz adledildiğini direk ve/ya değil sözler ve davranışlarla sergilemeye (diğer sebepleri katmıyorum bile) devam ettikçe de hiç eksikliğini yaşayacağımız bir başlık olmayacaktır''dayak yiyen kadın''
- kendine eş olarak bir öküzü seçmiş ya da seçtirilmiş kadın.
|
