day of the wacko  

orjinal adı dzien swira 2002 yılında marek koterski'nin yönettiği marek kondrat'ın da muhteşem oyunculuk performansıyla süslediği polonya yapımı değişik komedi-dram filmi. kitap cümlesini bi yana bırakırsak gerçekten hayatımda izediğim en iyi iki filmden biridir.(öbürü: mamma roma)

takıntılarla yaşamanın hayatı ve insani ilişkileri nasıl çekilmez hale getirebileceğini çok güzel bir şekilde anlatan bir film day of the wacko.

insanın takıntı haline getirdiği davranışlarının bir takıntı olduğunu düşünememesi, bir yerden sonra rahatsızlık veren şeyin sorumlusunun ve sebebinin o takıntı değil de başka şeyler veya başka kişiler olduğuna inanmaya başlaması da en kötüsü galiba.

film sonunda kendisini şu şekilde çok güzel anlatmış ;

benim yol arkadaşım. yaşamını tıpkı karınca yuvaları gibi kurdun ve kendini bir kozanın içine hapseder gibi davrandın
günlük yaşamın boğucu alışkanlıklarında ve her gün seni çıldırtmayı sürdürse de sen bu alışkanlıklardan yavaşça bir barikat yükselttin.
tüm fırtınalara, gel-gitlere, yıldızlara ve duygulara karşı.
her günkü insani durumunu unutmayı sürdürmek yeterince çabaya mal oluyor.
bugün senin yapıldığın balçık kurudu ve sertleşti. kimse senin içinde artık bir zamanlar yaşamış olan ne bir astronot ne bir müzisyen ne özverili birisi ne bir ozan ne bir insan bulamayacaktır.

görseldeki adam (marek kondrat) 49 yaşında, hayatı sevemeyen, takıntılı, kendisini yalnız hisseden, dört tane farklı anti-depresan kullanan, insanların düşüncesizliklerinden ve bencilliklerinden usanmış, öğrencilerinin pek siklemediği, karısından ayrılmış ve bir oğlu olan, bencil, sinirli ve duygusal bir edebiyat öğretmenidir. nereye giderse gitsin onu rahatsız edecek kişiler, olaylar mutlaka hemen yanında biter. tuvalete girer, klozet kapağını ayağıyla sabitlemeye çalışırken üstüne başına işer. televizyonu açar, insanın izlerken kendinden bile utandığı reklamları görür, kızar. uyumaya çalışır, etraftaki gürültüden uyuyamaz. derse girer, okuduğu şiirin en can alıcı yerinde öğrencileri gürültülü bir şekilde osurur. trene biner, en sakin insanı bile çileden çıkaracak insanlar yanına oturur. kahvesini mutlaka kaşığıyla saat yönünde üç tur atarak karıştırır. yıllar önce kıymetini bilmediğini düşündüğü aşkının hayaliyle yaşar. kazandığı paradan memnun değildir. kendini kimsenin olmadığı deniz kıyılarına vurur. fakat orda da huzur bulamaz. günlük hayat onun için kabustan farksızdır. komedi-dramın kendisine has yarı-acıklı atmosferinin ikinci planda kalmasına mahal vermeden, fazla sulandırmadan oynar abimiz. modern insanı yöneten çıkarcı duyguların davranışlara yansıması sonucu ortaya çıkan bayağılıklara yöneltilen sarkastik göndermelerle, kahkaya boğmayan ama "evet lan! tıpkı benim düşündüğüm gibi!" dedirtip sizi o anlık sevindiren ufak nüanslarla çıkar filmin tadı.
(buradan psikologlara ve psikiyatristlere sesleniyorum. efendileeer! bu filmi obsesif kompulsif bozuklukları olan ya da depresyondaki hastalarınıza mutlaka izletiniz. hatta hastayla beraber, kilit noktalarda durdurup analiz ederek filan izleyiniz.)