vs. albümünden bir pearl jam şarkısı. öğrenme güçlüğü olan bir kızın yaşadıkları hakkındadır. şöyle anlatır şarkıyı sayın eddie: "what hurts about shit like that is that it ends up defining peoples' lives. they have to live with that abuse for the rest of their lives. good, creative people are just fucking destroyed."
bunun dışında bu şarkının bence en önemli olayı hemen hemen bütün canlı versiyonlarında sonuna başka bir şarkının eklenmesidir. "the shades go down..." kısmından sonra müzik sakin, tekdüze sayılabilecek bir hal alır ve başka bir şarkı söylemeye başlar eddie. örnek verecek olursak live on two legs'de rockin in the free world ve başka bir pearl jam şarkısı olan w.m.a ile bitmiştir şarkı. kurt cobain'in ölümünden sonra çıktıkları saturday night live'da my my hey heyile, kurt'ün intihar mektubunun son sözleriyle* bitirmişlerdir şarkıyı. bir başka konserde de the beatles şarkısı olan you know my name(look up to numbers) ile bitirdiklerini hatırlıyorum. o kadar. sözlere geçelim.
alone...listless...breakfast table in an otherwise empty room
young girl...violins(ence)...center of her own attention
mother reads aloud, child tries to understand it
tries to make her proud
the shades go down, it's in her head
painted room...can't deny there's something wrong...
don't call me daughter, not fit to
the picture kept will remind me
don't call me daughter, not fit to
the picture kept will remind me
don't call me...
she holds the hand that holds her down
she will...rise above...
don't call me daughter, not fit to
the picture kept will remind me
don't call me daughter, not fit to be
the picture kept will remind me
don't call me...
don't call me daughter, not fit to
the picture kept will remind me
don't call me daughter, not fit to be
the picture kept will remind me
don't call me...
the shades go down
the shades go down
the shades go, go, go...
