|
|
- bir iki yıl öncesine kadar hastası olduğum doom metal, artık bana ağır gelmekte. distortiondan korkmaktayım artık. ve ayrıca "aşık oldum yüz vermedi öldüm ölüyorum" teması artık gerçekçi gelmiyor. daha derin anlamlar istiyorum şarkılarda. ama şarkılardaki o pis, kasvetli havadan da vazgeçemiyorum. o zaman ne yapmalıyım ben? işte burda imdadıma yetişiyor dark rock .
böyle bir tür yok, götümden salladım, ama böyle bir . pink floyd olsun, the doors olsun, deep purple olsun, radiohead olsun,hep yapıyorlar böyle şarkılar.
welcome to the machine mesela, hey you, the end, when a blind man cries, ne kadar şahane şarkılar değil mi? anathema nın da aslında doom metal değil, dark rock olduğunu farkettim ayrıca. ilk ep leri ve demoları dışında hep progresif bi hava var şarkılarında. o yüzden hastasıyım hala anathema nın.
örnekler çoğaltılabilir, ama siz sevgili arılar anladınız benim ne demek istediğimi. saygılar.
|
