- onlara de ki; eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, kadınlarınız, akrabalarınız, kabileniz, elde ettiğiniz mallar, kesada uğramasından korktuğunuz ticaret, hoşlandığınız evler ve meskenler, size allah ve resulünden ve allah yolunda cihaddan daha sevimli ise, artık allah'ın emri gelinceye kadar bekleyin. allah böyle fasıklar topluluğuna hidayet nasip etmez. (tevbe, 24)
uluslararası ve hükümetler/şirketler arası anlaşmalarla ve imzalaşmalarla dünya nimetlerinin insanlardan olabildiğince uzak tutulması bugüne değin garanti ve güven altına alınmıştır. bu dünya nimetleri dediğimiz şey denizler ve kumsal ise, koskoca dişleri olan fabrikalar ve dört duvar ofisler sizin orada vakit geçirebilmeniz için en fazla 1-2 haftalık bir süre tanımıştır size. daha fazla değil, yoksa rahatlık üzerinizi sarabilir, yoksa bir daha o lanet fabrikaya ya da ofise dönmek istemeyebilirsiniz, bu yüzden sadece birkaç hafta. dünya nimetleri diyelimki onbinlerce km uzaklıktaki bir amazonlar ise ya da buzdenizinin üzerindeki kutup ışıkları ise, parça parça sınırlara bölünmüş kabile düzeni şeklinde yaşayan dünya bireysel ekonominiz ile çok uzaklara gidip her şeyden kaçmanızı ve dünyayı gezmenizi de baltalamıştır. bu nimet dediğimiz şey yiyecekler ise, insana her türlü yaşama neşesi verebilecek tropik yiyecekler milyarlarca insandan esirgenmiş ve insancıklara nimet diye diye başlarına koyup öptükleri bir ekmek arası domates peynir rezilliği kalmıştır, dahası, biberlerimi çileklerimi elmalarımı yedikten sonra aynı avuçlarımdan "al iç, dinle dünyayı ve izle" diyerek tütün vaad eden o kutsanan toprak ana bu sefer ne hikmetse lanetlenerek kınanmış, "bize zevk verici şeyler sunma, bir yerlerimize dokunur" denilmiş ama yine ne hikmetse toprak ananın yine aynı ellerle bizlere sunduğu kahve çekirdekleri ne kendisini ne de çalışanlarını uyumamaya yemin ettirmiş patronlar ve para babaları tarafından ulvi reklamlar ve propagandalar ile kutsandıkça kutsanmış ve baş tacı edilmiştir.
sahip olmadığımız şeyler listesinin en başında geliyor dünya nimetleri. arada sırada bazı şeylerin tadına bakıyoruz, bazı şeyler görüyoruz, sonrasında bile bile susmaya devam ediyoruz. manyaklar gibi unutmaya çalışıyoruz. zaten öyle bir korkutmuşlar ki; gitmediğimiz bir yere gidebilmeyi düşlemekten ya da tadmadığımız ve yasak ya da illegal ya da tabu ilan edilen her türlü zevki tadmayı düşünmekten bile aciziz çoğu zaman.
