|
|
- işte bu başlıktaki ebeveyn benim annemdir. ben, bir şekilde haldır-huldur oynarken yere düştüğüm an ensemde annemin tokatını hissederdim. sanki ben gıcıklık olsun diye düşüyordum da annem de beni cezalandırırdı.
bu düşme eylemlerinde en hoşuma giden durum ise şuydu: eğer ki benim dizim falan kanıyorsa annem üflerdi oraya. hafifçe öperdi soyulan yerleri. iki de bir "acıyor mu kuzum benim?" diye sorardı.
çoğu kez, sırf sevgi açlığım tavan yaptığında bilerek kanatırdım bedenimi. annem öpüp de üflesin diye yaralarımı. soğutsun diye acılarımı. beni öpüp koklasın diye. saçlarını izlerdim annemin. yüzünü. kirpiklerini...
ah ulan be. yaş geldi 28'e. ben ise hala annemin sıcaklığına hasret. gecenin ilerleyen saatlerinde bu giri bir meyhanede noktalanır galiba. harbiden be. içim cız etti yeminle. ben gidiyorum en yakın meyhaneye. hadi afiyet olsun size. pardon, iyi giriler sizlere.
neticede iyi yapmayan ebeveyndir. bak bu saattte hatırladım içim acıdı.
- gereksiz ve düşüncesiz ebevyn hareketidir. yani kişi zevk veya atraksiyon merkezli düşemeyeği düşünülürse,canı yanan kişiye birde tokat patlatmak pekte insansı bir özellik olmasa gerek. hayır yani çocuk zaten düşmüş bir de anne tarafından yenen şaplakla çocuğun düşebiliritesi mi azalacak.
(bkz: acıların çocuğu)
- düşme sonucu ortaya çıkan acı ve kirlenmeden sakınmayan çocukları caydırmak için geliştirilmiş olduğunu düşündüğüm faaliyettir.
cezayla şartlandırma bir nevi. düşme sonucu oluşan acı sadece fizikseldir. fakat şaplak yada dayağın fiziksel acının yanında psikolojik etkileri de vardır.
caydırıcı mıdır? baskılar çocukları yıldıramaz.
ekleme: ben burada mağdur oluyorum, çok yedim çok.
- aynı psikoloji 10. katın balkonundan tabir-i caizse "sarkan" çocuk annesi için de geçerlidir
"ordan bir düş bak seni çok fena döverim!"
(heralde dizlerimi döverim olucak doğrusu.)
- (bkz: bir ben çarparım bi de yer çarpar)
- (bkz: terlediği için çocuğunu döven ebeveyn)
- en sinir olduğum ebeveyn tipidir. çocuk düşmüş zaten canı yanmış sen bir de neden üstüne gidiyorsun öyle değil mi ama?
bir başka versiyonu için
(bkz: ağladığı için çocuğunu döven ebeveyn)
- çocuğunu tutmadığı, çocuğuna sahip çıkamadığı için için asıl kendisinin dövülmesi gerekir de neyse annedir neticede..
edit: ebeveyn deyince nedense direk anne olarak algılamışım, döven babaysa da aynı şey geçerli tabi..
- düşene bir tekme de sen at anlayışında ki ebeveyndir.ilerde bu düştüğü için dayak yiyen çocukları da öle olacaktır düşen birini gördüğünde bırakın tekme atmayı üzerine çıkıp tepinecektir.zaten çocuğunun canı acımış düşünce,nasıl kıyar insan çocuğuna bir daha?...
- çocuk düştüğü için değil dayak yediği için ağlar her zaman. çocuk herhangi bi sebeple düşer ve anne onu ense kökünden tutarak semaya yükseltir ve tokadı çakar yolun ortasında. gördüğünüz yerde öldüresiniz gelir böyle anneleri, sinir katsayınız hat safhaya ulaşır ama yine de bişey diyemez ve bu düzene isyana edip yolunuza devam edersiniz.
- genellikle anneler yapar bunu.çocuk düşer,anne bir eliyle tek kolundan yakaladığı çocuğunu çekeleyerek düştüğü yerden kaldırmaya çalışır,diğer eliyle de ensesine bir tokat patlatır.aslında bu tamamen bir reflekstir.niyeti çocuğu düştüğü için cezalandırmak değildir.çocuğunun düştüğünü gören annenin canı düşen çocuğunkinden daha çok yanar aslında.yani çocuk kendine dikkat etmeyip anneyi üzdüğü için yer tokadı.
hani filmlerde olur ya ölü taklidi yapar biri,sonra başında ağlayan sevgili onun ölmediğini anlayınca,bir tokat patlatır suratına o hesap işte.anneyi de o anda çıldırtan şey ya çocuğuma bir şey olsaydı korkusudur.
|