hayata yüklenilen söylem.
düşsel bir oyundu hayat.. herkesin farklıydı düşleri. düşlerde hayat bulan oyunlar da... elbette oyuncularda farklıydı. her bir oyunun kuralı da.... benzersiz oyunlar çıktı ortaya. kendi oyunumuzu oynerken, başka oyunları da merak ettik hep; hünüz başka oyunların kurallarını okumamışken, oyuncularıyla tanışmamışken daldık başka düşlerde yaşam bulan hayatlara, oyunlara. oyuncak sepetimizi döktük herkesin önüne fakat kuralını bilmediğimiz hiçbir oyunda yer edinemedik. benzetemedik diğerlerini kendi düşşel oyunumuza, benzeyemedik diğer oyunun oyuncularına.. ancak dev ekranda kocaman kırmızı yanıp sönen bir game over yazısını görmeyene kadar da anlayamadık hiç oyunun bitebileceğini. her bir düşşel oyunun bitiminde
sonun ne demek olduğunu öğrendik. sonsuz düşlerden geriye kalan değersiz bir sonun olabileceğini öğrendik... sonra başka başka düşsel oyunlar kurduk ve öyle yaşadık hayatı. kimseye karışmadan en yüksek skoru elde etmeye çalıştık. çünkü karışırsak oyunun yenilgiyle çabucak biteceğini anladık. düşler sonsuz olsada bitiş yazısını görmeyi hiç istemedik. başarısızlıkla sonuçlanacak olan bitişlere gelmekten hep korktuk. belkide hep yanıldık. 3, 2 ,1 ....oyunun başında da sonunda da hep geriye doğru saydık.. başladık ve bitirdik.. sonra bazen son bulmamış düşlerimizi öldürdük... belki bir gün kazanacağımız bir oyunun içinde oyuncu oluruz diye yeni yeni düşler kurduk. ama saydığımız noktaya geri döndük..oyuncuları seçtik ve yine geri sayımla başla tuşuna bastık... bir önceki oyunda oyun kurallarını ihlal edenleri kurduğumuz yeni oyunumuza almadık.. başka oyunun kurallarını eleştirdik ama kendimize hiç dönmedik.. ve aslında kendi içimizde bizde barındırmadık uyumsuzları.... kurulan yeni oyunda değişiklik yapmak uğruna bir gülücük ekledik oyun kurallarına... oyuna renk gelir diye düşündük. bu sefer kimse atılmadı oyundan. gülerken herkes aynıydı çünkü, her düş farklı olsada yüzler aynı ifadeyle baktı hep birbirine. ama bu seferde anlayamadık kimin yüzünde gerçek gülüş olduğunu... anlamsızlığın içinde daha da anlamsızlaştı her oyun.. ve oyunun aksesuarı olan gülen yüz çizili çelik zırhları fırlatıp attık oyundan.. sona gelmeden son verdik oyuna. bazen oynamasını beceremesekte yinede oyunlarımıza kapıldık hep.. zaman kavramı düşlerimizde yer etmedi henüz ve zamansız işleyen düşlerimize kaptırdık kendimizi hep..
düşşel bir oyun-du hayat... 3 saniye sonra başlayabilecek olan.. 3, 2, 1
*