|
|
- düşünür düşünür düşünür insan..yolda, evde, okulda, yatakta, her yerde..ve her şeyi..ipin ucu kaçmıştır artık ve düşüncelerinin birçoğu beynini kemirmekte bir kısmı ise acı vermektedir..düşündükçe daha da yaklaştığı gerçekler acıdır çünkü..isteyebileceği tek şey vardır bu duruma insanın; düşünmemek..ama sadece istemekle kalır; düşünmemeyi ister ama başaramaz..
- (bkz: düşün düşün boktur işin)
- düşünmeyi istememek düşüncesi... meditasyonda yapılmaya çalışılan olaydır ama orda bu düşünce yerine hiçlik ya da aklı susturcak çeşitli yöntemler denenir.. koan bunların en meşhur olan yöntemlerinden biridir ki o da bizim bildiğimiz bilmece oluyor sadece cevabı yok..
- bünyeyi uykusuz bırakmak, ilaç kullanmak, alkol almak, hayatının işin dışında kalan kısmında üretmek, paylaşmak, bilgi biriktirmek yerine seni sadece hiç birşeye götürecek, orada sabit tutacak ama bu süre içerisinde de düşünmeni, kafanın içindeki binlerce fikrin üstüne yeni fikirler, yeni bakış açıları, eleştirecek ve düzeltmeye çalışacak ögeler, yeni baş ağrıları yeni sıkıntılar üretmeni engelleyecek şeyler bulmaya yönelmektir.
boşlukta sallanmayı tercih etmektir. böylece beynin sana ağır gelmez, karışabilirsin aralarına. herkesin mutlu olduğu bir ortamda, herkesi mutlu eden bir et parçasısındır artık. kulsundur. düz mantık yaşarsın. dününle bu günün aynıdır. gelecek günlerinde aynı olacaktır hep. ne zaman doldun patladın o zaman bütün kimyan bozulur. baştan başlaman gerekir. atarlar kapıdan dışarı hemen. yada bir yafta yapıştırırlar seni anarken. bunu bilir ayrılırsın ordan, yeni bir iş, yeni bir ortam, yeni insanlar dersin. zaman akar yine aynı filmin ikinci versiyonu.
yeter ulan! dersin artık. insan doğasının sırrı çözülmüş, hayatın anlamıda bitmiş. felsefesidir, yaşamın incelikleridir, sayfalarca kitap yazılmış, kafa yormuş bir yığın beyin, sen neyin mücadelesini veriyorsun dersin. beyaz türkler, sabetaycılar, derin devlet, uncle sam, psikolojik savaş, kapitalizm, para vb. derken olanlar olmuş sistem takır takır çalışıyor, kaderini yaşıyor insanlar dersin kaderci oluverirsin. kontrolü kendin dışındaki bir güce aktarma ihtiyacı hissedersin. isyan, başkaldırı, ütopyalarda yaşamak nereye kadar dersin. ölene kadar der iç ses.
deliliğe övgü'ler yağdırırsın erasmus gibi içinden. yalnız tek farkla, deliliği herkese göre yorumlayarak değil de özelleştirerek, kişiselleştirerek. her gün onlarca ilaçla sürekli uyutulan insanlar. düşünmemeli onlar.. onlarda birer et parçası misali yaşatılıyorlar.. öyle kontrol altında oluyorlar, öyle kabul ediliyorlar sistemin içine. hastanedeki odada beyni uyuşmuş, tükürüğünü yalamakta olan bir adam olmak onların rolü..
bende uyuşturmalıyım bünyemi dersin. uykusuzluklar, ilaçlar, alkol, internet vs.. derken yalnızlaşırsın ama başarmışsındır. beyin hücrelerinin sayısı bir moronunkiyle aynıdır artık. çevrene bakınca bir çerçeveden, duyguların dile gelmez, bin türlü fikir uçuşmaz kafanda, sadece durakta bekleyen bir adam ve yoldan geçenler . hayatın yaşanır kılan küçük nüansları yakalayamayacak kadar yormuş, tüketmişsindir kendini. ölüm nasıl bir şey diye düşünmeye başlamışsındır 25'inde. içindeki çocuğu korumak için ördüğün kabuk öyle kalınlaşmıştır ki, çocuk içerde havasızlıktan ölmüştür. çocuğun leşinin kokusu bütün iç dünyanı sarmaya başlar yavaş yavaş, kekremsi bir tad bırakır ağzında. dönüşmeye başlarsın. yadırganmıyorsundur artık hiç bir şeyi. kabullenmişsindir. hafiflemiş hissedersin kendini. geriye tek bir şey kalmıştır bu hafifliğin üstüne, boşlukta sallanmak amaçsızca..(rene, 03.08.2007 02:41 ~ 02:42)
- (bkz: masturbasyon anında sevdiceğin akla gelmesi)
|