dön gel yeter  

ne acı hüzün gelip gücüyle övünür
bir hayat büyük yasa bir anda bölünür
gitme kal desem dönüp kızardım kendime
sensizlik güneş girmez birazdan görünür

bir an önce, o dönünce
çözemedim bu ayrılık bize ne sağladı
ne faydası vardı
benim sana lafım daha ne çok
inan bana bir şartım yok

dön gel yeter, dön gel yeter
daha beter olmadan gel

aslı güngör'ün albümünden çok güzel bir şarkı, ferhat göçer'in mahvedemediği bir şarkı.

krizlere sokabilen şarkı.

(bkz: döngel karhanesi)

uzaktaki sevgilinin resmine özlemle bakıp buğulu gözlerle dinlenebilen..

ayrılıkta 1.evredir. hiçbir şeyin farkında olamayan kişi kötü bir biçimde terkedildiyse bile bunların o evrede hiç bir önemi yoktur, kişi o sırada "dön gel yeter" kısmının binlerce kez tekrarı ve " dön ben isterken" le devam eden buhranı yaşar .acıdır çünkü 1. yılın sonunda bu lafı yemek zorunda kalır.

insanın içine işleyen müziğiyle hiçbir söze gerek bırakmayan o cümle: dön gel yeter!

aynı yatağa sırtını dönerek girmek... ruhu terk etmek daha da koyar adama; bir nefes ötede bir soluğu ensede hissetmeye hasret uykulara dalmaya çabalamak... gidemiyorum rüyalara... ayaklarım üşüyor; sırtın dönük. sarılmadığında kavramadığında bedenimi sıcaklığınla uyuyamıyorum, dönüp duruyorum öylece ve her dönüşünde hemen sırtımı veriyorum sana belki elini atarsın diye her zaman ki gibi belime! alışkanlık senin ki!bir boşluk uyku sersemliği sarılıyorsun parmaklarına kenetlenmeye çalıştığımda bir yumruğa dönüşüyor avucumda elin işte o zaman uyanıp sırtını dönüyorsun... hayata olan kızgınlığını yüreğimi biraz daha kırarak en az ayaklarım kadar içimi de üşümeye mahkûm bırakarak yatıştırıyorsun... içimden toparlıyorsun kendini sanki biraz daha! sana ait ne varsa kolilere kaldırıyorsun sanki... bense sessiz bir çaresizlikle gidişine tanık oluyorum bir şeyler söylesem, sözcükler uçup gittiğinde dudaklarımdan daha da susuyorsun; sağır edici bir sessizlik kaplıyor bedenimi, ruhumu! biraz daha içimi kemiriyor korkular ve beni korkularına salıyorsun biraz daha... biraz daha! bitsin bu sebepsiz öfke... nedensiz kırışlar bitsin! gitme yüreğimden gitme! daha beter olmadan bu kırışlar gitme...

aylardan bahar... bahar geceleri ise aylardan kış... buz kesiyorum her gece biraz daha bir soluk ötemde ama çok uzağımda yastığını siper almış bana karşı bir top yatarken... üşüyorum; hem de çok! dön gel yeter! ısınır tüm kahinat yüreğimzdeki sevgiyle... bahar geceleri aylardan yaz olur... dön gel yeter. seni çok sevdim ben...

bazı dönemlerde artık herhalde yapılacak beste , yazılacak söz kalmamıştır insan hisleri üzerine diye düşündüğümde tokat gibi yüzüme çarpılan özgün, güzel, içten, basit ama vurucu şarkılardan sadece biri.

müthiş şarkı.. girişi,gelişmesi,sonucu.. her biri bir değerinden derin bir diğerinden vurucu...

(bkz: insanın ağzına sıçan parçalar)

söz - müzik sinan akçıla ait, dinledikçe sevilen güzel bir şarkının nakaratının ilk dizesi.
(bkz: dön gel)