control  

puddle of mudd'ın come clean albümünden she hates me ve blurry kadar ön planda olmasa da dinlenmeye değer şarkılarından biridir. hele akustik versiyonu vardır ki, orijinaliyle ard arda dinlendiği takdirde tuz biber etkisi yaratır.

i love the way you look at me
i feel the pain you place inside
lock me up inside ya dirty cage
while ı’m alone inside my mind

i like to teach you all the rules
i’d get to see them set in stone
i like it when you chain me to the bed
there ya secrets never shone

[chorus]
i need to feel you
you need to feel me
i can’t control you
you’re not the one for me, no

i can’t control you
you can’t control me
i need to feel you
so why’s it involve

i love the way you rape my skin
i feel the hate you place inside
i need to get your voice out of my head
cause ı’m the guy you’ll never find

i’m faking all of the rules
there’s no expressions on your face
i’m hoping some day you will let me go
release me from my dirty cage

[chorus]
i need to feel you
you need to feel me
i can’t control you
you’re not the one for me, no

i can’t control you
you can’t control me
i need to feel you
so why’s it involve...you and me..

[repeat 4x]
i love the way you look at me
i love the way you smack my ass
i love the dirty things you do
i have control of you

[chorus]
i need to feel you
you need to feel me
i can’t control you
you’re not the one for me, no

i can’t control you
you can’t control me
i need to feel you
so why’s it involve you and me..

filmekimi kapsamında bugün izlediğim, her yönüyle çok güzel bir film.

--- kısmi spoiler ---

her yönüyle derken gerçekten her yönüyle, izlerken ian curtis'in ruh haline girebilmek çok mümkün, ki filmin bitiminden sonra çoğu insan bir anda kalkamadı yerinden, çıkarken de salon bir yas havası varmış gibi sessizdi. film ian'ın eşi deborah curtis'in yazdığı biyografi üzerine çekildiğinden izleyiciye ian'ın eşi ve annikarasında yaşadığı sinir buhranlarını deborah açısından daha iyi değerlendirme fırsatı sunuyor. ve film ilerledikçe ölüme yaklaştığını bildiğimizden izlerken de son sahneye kadar karanlık bir ruh hali sarıyor.

--- kısmi spoiler ---

filmin siyah beyaz olması da izleyiciyi etkilemek anladımda çok daha güzel bir hareket olmuş. ayrıca filmde ian'ın yazdığı şarkı sözleri ve yazma sebeplerini görüp dinleyince, insan evde dinlerken daha garip hissediyor, şu an dinlerken hala filmin verdiği üzüntüden çıkabilmiş değilim.

sinemadaki bazı aksaklıklarıyla dün izleyebildiğimiz filmdir.filmekimi nin diğer bir filmi olan metresten sonra bana deva gibi gelmiştir açıkçası.
leonard cohen ı m your man tadında bir film beklerken,bu film çok sönük geldi bana,müzikli olduğu için hoşuma gitti diyebilirim .biyografi olarak biraz sıkıcı işlenilmiş bir film.takdire şayan yanı ise debbie karakterini canlandıran aktristin oyuncusudur.sanırım kendisi u2nun electrical storm unda oynamıştı.

dijital çekim olmasına rağmen siyah beyaz olmasıyla kalitesini yükselten anton corbijn filmi.

john frusciante nin sözleriyle yardıran parçası.

(bkz: ground control)

izlerken deli gibi sigara yaktırtan belgesel. ian curtis yakıyor anında ben de yakıyorum. bunun dışında bir insanın nasıl gel gitler yaşadığını izliyoruz.

anthon corbijn fotoğrafçı olmasaydı herhalde bu kadar iyi bir şeyler izleyemezdik gibi geliyor. michael winterbottom' un 24th hour party people' ının aksine daha post - rock notalarıyla bezenmiş ve daha epik bir şeyler var controlde.
bi kere, film kesinlikle ian curtis yahut joy division anlatma kaygısıyla yapılmamış. filmin içerisindeki sinopsisler iyi irdelenirse, bir çok yerde curtis' in müzisyenliğinden önce insan olduğu anlaşılabilinir.daha sonracığıma; corbijn müzik filmi içerisinde çok doğru bir bakış yakalayıp, joy division' u bildiğini göstermektedir. ki filmin sonunda da bu konuya hakimiyet "joy division daha sonra new order oldu" gibi bi telaşla devam etmemiş, 10 puan.
ayrıca, siyah beyaz olması dolayısıyla insanda "e, 70lerden renkli bildiğimiz ne var ki?" sorusunu akla getirmekte. bu da başarılı bir ayrıntı.
son olarak bitirirken; ian curtis dansı için sam riley' e teşekkür eder; başarılarının devamını dilerim.

eğer ufaktan da olsa joy division'a bir ilgi duyuyorsanız, ian curtis'in şarkıları nasıl çıkarttığını anlamak adına çok yeterli bir film. iki kadın arasında bir türlü seçim yapamayış olması, epilepsi ve yükselişe geçen bir grubun curtis'in üzerinde oluşturduğu baskı çok iyi aktarılmış.

ayrıca o nasıl bir ayrılık sahnesidir?

deborah curtis'in kitabı kaynak alınarak senaryosu oluşturulan ve anton corbijn tarafından yönetilen, ian curtis'i zaman zaman gerçekten o mu acaba diye düşünmemize neden olacak kadar başarılı bir şekilde sam riley'nîn canlandırdığı, siyah beyaz olması, anton corbijn'in kareleri yakalamasında gösterdiği ustalık, mükemmel oyunculuk ve doğru yerde doğru müziğin kullanılmasıyla joy division severler için kutsal bir yapıt haline gelip, önünde şapka çıkarılabilecek kadar güzel olan film. sadece love will tear us apart'ın çaldığı ayrılık sahnesi bile izlenebilir. nasıl insanın içini yakar, nasıl burukluk yaratır...