commandos  

ispanyol yapımı bir oyundur kendisi. karakterlerin seslendirmeleri beni benden alırdı. o nasıl affirmative, yes sir, o.k. sir demektir kardeşim. insan kendini general filan zannederdi.

(bkz: commandos:strike force)

serisinin ilki hayatımda oynadığım en zor pc oyunuydu. ayrica serisinin sonuncusu ise hayatımda oynadığım en iğrenç 2. dünya savaşı fps'si idi.

gözcülere yakalanmamak için borsa analisti gibi ekrandaki yeşil alanların (gözcülerin görüş alanı) izlendiği ve sonuçta gözlerin fel fecir olduğu leziz ve nostaljik strateji oyunu. 15. bölüme gelenlere gıptayla bakılırdı ve 15. bölümden sonrasında ise alarmı çaldırmadan bölümü bitirmek imkansızdan öteydi.

ilk oyununun kesinlikle klasikler arasında yerini aldığı, ikincisinin güzelleştirilmiş grafikler ile bizleri mest ettiği, üçüncüsünün grafiklerle gene doruk noktasına ulaştığı, sonuncusunun ise grafik açısından çok yetersiz olduğu, zorluk olarak da kesinlikle ilkinin en zor olduğu -hele hele 15.bölümü oynayanlar bileceklerdir-, saatlerce harita ve çevredeki düşman askerlerinin incelendiği, oyuncuyu save manyağı yapan oyun. halen hatırlarım, daha oyun çıkmamış level dergisi demosunu vermişti. içinde 1. ve 3. bölümler vardı sadece. haliyle 1.bölüm pek kasmamıştı ama bu tür bir oyunu ilk defa oynadığımız için 3.bölüm bizi seriye baya bi alıştırmıştı. öyle ki şimdi bile otursam başına hatasız oynayacağımı düşünürüm hep. bunların yanında bir haritayı hiç ses çıkarmadan bitirmek, ya da ortalığı velveleye verip alarmları 30 kez çaldırıp, gelen destek kuvvetleri de dahil olmak üzere herkesi öldürüp daha sonra verilen görevi elinizi kolunuzu sallayarak yapmak bu oyunun en sevilen 2 fantezisinden biriydi. çok severdik, evet...
(bkz: eidos)

bazı bölümlerinin şifre yazılmasına rağmen bitirilemediği, yıllar öncesinin oyunu olmasına ve üstüne tonlarca türe dair tonlarca oyun çıkmasına rağmen büyük bir çoğunluğundan daha zevkli olan oyun...

hatırlanası eski bir bilgisayar oynudur kendisi hatta bazı karakterlerin bazı replikleri geyik konusu bile olur. güzel oyundur bölüm atlana atlana ilerlenir bölümlerde ki görevlerde deli manyak şeylerdir üç kişiyle baraj patlatmaya çalışmak gibin. zor oyundu vesselam.

zor oyundu zor.şifreyle bile bitmezdi saatlerce oynardım.habire alaaaaaarm alaaaaarm diye bağıran adamlar vardı.anaaaam anaaam diye bağırdıkları zannedilirdi.
bi hayn kavanannaviş
alveys ebedi telaffuzu ne kadar zor kelime varsa hepsi bu oyundaydı.emek isterdi .

+ tiny gel bakam şuraya kamaynan bi mevzi kaz, gir içine saklan sonra çıkıp gerisin geri kapat çukuru!
- consider it done sir,
+ antreman mahiyetinde yani,
- your wish is my order sir,
+ aferin lan grinberet en çok seni seviyorum,
- eyvallah sir,
+ dalga da geçsem ciddiye alıyosun, başka bir şuur var sende .....

eskiden ilk oyunu oynadığım gayet eğlendiğim bi oyundu. elemanları kommando, botçu, bombacı, ajan, keskin nişancı olarak bildim çağırdım hep. sanırım 2.dünya savaşını konu alıyordu. bu elemanların hepsini ayrı ayrı yerlerde kullanır bi plan yapıp kasmıştım baya oyunu bitirebilmek için.

spy isimli arkadaşımızın "oui monsieur"'unu yıllar yılı anlamayıp yaşlı dedemin "kim fransızca konuştu!" die bağırmasıyla kendimi aptal gibi hissettiren oyundur

" achtung! alaağm alaağm" diye bağıran alman askerleriyle beni hep güldüren oyun.

(bkz: komandolar)

oyun dünyasının tartışmasız en iyi oyunlarından biridir..karakterler, stratejiler, kurgular, hikayeler, oyunun tüm değişkenleri mükemmeldi...her görevin ayrı konusu ve bu konuya ilintili verilen komandolar..her bir komandonun ayrı bir yeteneği ve görev içinde rolü vardı; green beret, denizci, bombacı, pilot, casus, sniper..green beret iri, sağlam, kaslı komandomuz baştacımızdı..askeri bir yumrukla yerle bir eder, bayıltır, kelepçeler ve uygun bir yere taşırdı..varilleri o taşır, dağ tepe ona koşturulurdu..denizci zayıf, kuru ama işini hakkıyla yapan bir komandoydu..sırtında taşıdığı botla az nehirler geçmedik, balık tüfeğiyle az düşmanı dize getirmedik kendisiyle..bombacı hafif tombul profesyonel komandomuz idi..el bombası, saatli bomba, dinamit gibi her türlü patlayıcı, havaya uçurucu, aksiyonlu işin üstadıydı..casus belki de en çok sevilen komandoydu..giydirirdik alman üniformasını kendisine, salardık düşman çayırlarına..alman subaylara "komutanım bir maruzatım vardı..burada hatun var mı hatun" şeklinde ses edip, hatun deyince aklı dönen almanları lafa tutup, arkada tüm taburu düdüklerdim...sniper ise joker gibiydi..arkaplanda durup en zor anlarımda menzilendiği yerden gönderdiği mermilerle işimi kolaylaştırırdı..ancak en sevdiğim ise iyice tenhalaştırdığım alman bölüğünde kalan 10-15 askeri öldürmeden kelepçeleyip bir kenara istiflemekti...vıcır vıcır insan kitlesi, daha 10 dakika önce anamdan emdiğimi burnumdan getirmiş, "alarm alarm" diye viyak viyak bağırmışlardı..ancak artık sıra bendeydi ve yapılacak şey basitti..elimdeki pistol ile her birine tek kurşun sıkmak..

(bkz: hey gidi günler hey)

ben lüçükken (tahmini 9-10) kuzenlerimle severek oynadığımız strateji oyunuydu.ayrıca 4-5 kuzen bir araya gelip oynadığımız zamanlarda olmuştur(bayramlarda, tatillerde).en güzel yanlarından biride herkes biri olurdu ben ve aynı yaştaki kuzenim hep green beret olurduk ben belden yukarısı olurdum o da aşağısı olurdu.ne güzel oyundun sen commandos.hey gidi günler heyyy...

nostalji amaçlı kurulur."1982gonzo" yazılır.ilk bi kaç bölüm şifre yardımıyla geçilir. "alarma alarma" nidalarıyla ego tavan yapar.ama sonraları şifreler işe yaramamaya başlar.nazi amcalar ya kaçar ya da görev başarısız olur.hala zordur, hala zevklidir.adamlar yapmış be hocam, dedirtir.