üç parçalık promosyonunu dinlediğim zaman, yardıracak bir albüm olduğunu belli ediyor. albüm kapağı eskilere dönüşte sinyal veriyor. resimde isa'dan başka dini kişiliklere laf atılmış. arkada sanki çatır çatır vatikan yanıyor. artı ön kısımlarda rahibe teressa ve başka dini kişilikler kan gölü içinde yatıyor. solda kan içinde hitler'in kafası duruyor gibi, bu naziyim hedesi yapanlara karşılık verilmiş. arkalarda gene 11 eylül ve ırak olayları tasvir edilmiş, kısaca gönderme var. artı ortadaki isa figürü üstünde jihad yazıyor. bu albümde bulunan parçalardan biri. hatta jeff hanneman bu parçayı müslümanların gözünden görülecek biçimde yazmış. ortadaki isa figürünün solundaki balonda, reign in blood kapağında bulunan elinde kılıç tutan papaza benziyor, belkide o. oldukça ses getirecek bir albüm gibi, özellikle cult çok yardırmı$ bir parça olacak.
eski slayer albümleri gibi olmasada diabolus in musika ve god hates us all'dan daha güzel (tek dinlemeyle yaptığım bir yorum) bir albüm fakat sololar eksik gibi, sanki kerry king, wah denilen pedala çok abanmış yine.
dave lombardo'nun yardırdığı albüm.reign in blood gibi bir soğuk duş etkisi yapması beklenemez ama klasik bir slayer albümünden biraz farklı.seasons in the abyss albümünden bu yana çıkardıkları en iyi 10 şarkı diyebiliriz(belki daha iyi...yok yok değildir...ufff,karar veremedim valla).
albümle ilgili ilk izlenimlerim tarzının biraz farklı olduğu yönünde.ancak,mesela seasons in the abyss'le karşılaştırmaya cesaret edemiyorum,o ayrı bu ayrı diyebiliriz.özellikle daha önceden dinleme fırsatı bulduğumuz jihad şarkısı farklı başlangıç kurgusuyla bazılarının "bu ne be?" diyebileceği bir şarkı.ama devamında gayet nadide bir slayer parçası olduğu konusunda tüm metalseverlerin aynı kanıda olacağını düşünüyorum.
albümde dave lombardo'nun bazı yerlerde kafa karıştırıcı,bazı yerlerde "oha lan n'oluyoruz?" tadında atakları ve double cross geçişleri şarkılara ayrı bir hava katmış.zilleri kullanma konusunda diğer albümlere kıyasla biraz daha fazla kasmış dave amca.çoğu şarkıda yine ride'ı çok sağlam kullanmış ama hi-hat'in sesi yine albümlere nazaran daha fazla gözönünde.
sesle ilgili söylenecek çok şey var diyebilirim.duyamadığım herhangi bir gitar teli ya da davul parçası yok.vokal,gitar ya da baterinin sesini diğerlerini "rahatsız" edecek şekilde bastırmıyor.ancak tavsiyem,albümü bilgisayardan kulaklıkla dinlemeniz ve eğer internetten edinme şansınız varsa en azından 160 kbps kalitesinde olanları indirmeniz(kazaa,ares,vs).
albüm tek kelimeyle "akıyor".giriş ve başlangıç şarkıları bana hell awaits albümünü hatırlattı.sanki başladığı gibi bitiyor.şarkıların sıralaması rahatsız etmiyor.bazı şarkı girişlerinde "mola vermişler".ama yine de "slayer'ın 80'li yıllarına dönüş" gibi bir havası hakim.tom araya'nın,eğer bilmesem,40 yaşını geçtiğine inanmazdım.sesi de eskisi gibi oturaklı,"melodik" ve hakkını vererek çıkıyor gırtlağından.
adından,özellikle de sözleriyle oldukça konuşturacak bir albüm olmuş.her ne kadar tom araya'nın katolik olduğu bilinse de yine de "o çevreleri" rahatsız edebilir.slayer'ın efsane albümlerinden biri var karşımızda.reign in blood'u dinlerken aldığım hazzı yakaladığımı söyleyebilirim.en sonunda da "dave'in geri dönüşü çok mu iyi olmuş ne?" diyorum.
dave lombardo'nun yokluğunda birbirinden kötü albümler çıkaran slayer, onun geri dönüşüyle birlikte yeni bir reign in blood, yeni bir seasons in the abyss yapmış! gerçekten de bir yandan köklerine olabildiğince bağlı, diğer yandan ise olabildiğince modern olmayı becerebilmiş bir slayer albümü var karşınızda. bu albümü divine intervention önceki dönemin içine koyun; cidden hiç ama hiç sırıtmaz.
flesh storm: bu yeni bir war ensemble vakası! albümün giriş parçası olması gerçekten çok iyi bir seçim olmuş. inanılmaz gaz, inanılmaz hızlı. lead gitarın sololar dışında da nakarat yerinde kullanılması, insanı şarkıya daha çok ısındırıyor.
eyes of the insane: saw 3'ün sountrack albümünde de bulunan şarkı, verdiği gerilim ve korku hissiyle yeni bir dead skin mask vakası! tom araya'nın eşsiz vokalinin de etkisi var tabi bunda. ayrıca albümdeki en iyi sololardan birini de içinde barındırdığını söylemeliyim. albümün ilk klibi de bu şarkıya çekilmiş. özellikle yakın plan göz çekimleriyle şahane bir klip olmuş. kesinlikle izleyiniz.(bkz: http://www.mp3.com/...)
jihad: sözlerine diyecek bir şey bulamıyorum. gerçekten inanılmaz. intro'daki dave lombardo'nun zil vuruşları ise çenenizi yerden toplamanıza sebep oluyor. flesh storm'da bahsettiğim lead gitar uygulaması burda da kendini gösteriyor. şarkının biraz flesh storm'u çağrıştırmasına neden olsa da gerçekten çok hoş durmuş.
skeleton christ: albümün en iyisi bence. nakarat kısmı gerçekten çok vurucu olmuş. insan eşlik etmeden duramıyor. ama şu 2:05 - 3:05 arası yok mu! o 1 dakika boyunca dünyadan kopuyorsunuz. hele sona doğru ortaya çıkan solo başka diyarlara yelken açtırıyor. dave lombardo'nun sürprizini de unutmamak lazım tabi. albümün en iyi soloları burada. en iyi gitar riffleri burada. daha ne diyeyim size! albümün kesinlikle en iyisi.
cult: albümün çıkışından önce küçük bir kısmı slayer'ın resmi sitesinde yayınlanmıştı. işte o küçük kısım dinleyenleri mest etmiş ve büyük bir beklenti doğurmuştu. beklentinin karşılığını da veriyor gerçekten. introsuyla yerinizden hoplatıyor. dave lombardo'nun hızınakerry king ve jeff hanneman nerdeyse yetişemiyor. hristiyan karşıtı vurucu sözleri de unutmamak gerekiyor tabi.
supremist: albümün son şarkısı. kapanış için gerçekten hoş durmuş. introda lombardo'nun cinlikleri çok yerinde. sürekli şarkının başını dinleme isteği oluşturuyor. şarkının genelinde de lombardo'nun öne çıktığı bir şarkı olmuş.
metallica dan sonra çok bozdu abi yeaaa geyiklerine maruz kalan slayer ın alın ulan size artık tencere kapağı mı kazan kapağı mı bilmem ama size güzel kapak dercesine yaptıkları mükemmel albüm.
thrash metale tam manasıyla doyuyorsunuz. şarkılara headbang le eşlik etmemek elde değil. yardırıyor tam manasıyla. yaşlandık ama formdan düşmedik ulan diyor tom araya ve saz arkadaşları.
tom araya mükemmel bir vokal olayı yapmış. bundan daha iyisini aramaya çalışanları dövmek farzdır.
kerry king yine bildiğimiz adam. yapmış yapacağını yine. sololar riffler mükemmel. artık king kong demek yerine oha ulan öküz demek daha doğru.
jeff hanneman ise gruba ayak uydurmuş ve elinden gelenin fazlasını yapmış. bazı şarkılarda attığı sololar ise gayet coşturucu.
dave lombardo ya diyecek birşey bulamıyorum. hız konusunda bir kaç isim hariç kimse rakip olamaz bu albümü dinledikten sonra. ayrıca çok önemli noktalardan birisi ise tuşesinde gözle görülürz bir düzelme söz konusu. sırf hızdan ibaret olmadığını kanıtlamış.
