cenneti beklerken  

derviş zaim'in 15 aralık'ta vizyona girecek filmi. filmin özeti internet sitesinde şöyle anlatılmış:

"on yedinci yüzyılda, osmanlı imparatorluğu'nun başkenti istanbul'da yaşayan minyatür ustası eflatun, ustalarının kendisine öğrettiklerine karşı gelerek, eşinin ve oğlunun ölümü sonrasında, batılı tarzda portrelerini çizer. çelişkili duygular içerisindeki eflatun, bir gün zorla bir osmanlı vezirinin konağına götürülür. vezir, eflatun'dan, osmanlı imparatorluğu'na karşı ayaklanan danyal adlı sözde bir şehzadenin, idamından önce batılı tarzda portresini yapmasını ister.

çırağı rehin alınan eflatun, bu emir karşısında vezirin bir grup silahlı adamıyla birlikte anadolu bozkırlarına doğru tehlikeli bir yolculuğa çıkar. yolda rastladığı köle kızı leyla'yı acıyarak yanına alan eflatun, taht kavgasının ortasında bir yandan varolma mücadelesi verirken diğer yandan da bu güzel köle kız ile gizliden gizliye bir aşk yaşamaya başlar. verdikleri kayıplara rağmen şehzade danyal'ın hapsedildiği kaleye vardıklarında grubu büyük bir sürpriz beklemektedir.

kavganın ve aşkın imparatorluğunda hayatta kalma savaşı veren eflatun ve leyla, hayalle gerçeğin harmanlandığı bu büyülü masalda kendi cennetlerini yaratırlar"

(bkz: http://www.cennetibeklerkenfilm.com/)

karanlık.
filmin bazı kısımları cidden kapkaranlıktı, eflatun resim çizecek sözde ama göz gözü görmeyecek kadar karanlık ortalık (hatta oyunculardan biri bile "ışık istiyorum ulan" babında bir cümle sarfediyor).

minyatürden gerçeğe geçişler ve müziklerse gerçekten güzeldi

işlediği dönem ve filmdeki gerçekçilik açısından senaryosu,oyuncuların yetenekleri ile oyuncuğuluğuyla göz dolduran keyif veren filmdir.
nepenthe'ye katılarak minyatür geçişleri ve müzikler güzeldi der çekim açılarını da beğendiğimi eklemek isterim.

film hakkında yazılmış bir numan serteli eleştirisi için:

http://www.siyahkahve.com/...

gerçek bir ustanın elinden çıktığı her haliyle belli olan film. mesaj vermeye çalışmadığı aşikar, fakat film herkesin kendi rüyasını, kendi cennetini buldurmayı amaçlıyor sanki.
müzikler eflatun (serhat tutumluer)'un ruyalarında dolanırken kilit önem taşıyor.

ince bir ruhun adeta kuş tüyü gibi titremelerle dolu savruluşunun öyküsüdür. müziklerde bu titreşimi yaratan sesler olmuştur filmde takdire şayandır.

derviş zaim in müziklerine de elini attığı filmi.müzikleri gerçekten garip bi huzur vermişti bana.sonradan aşağıdaki linkte dinlediğim müziğin aynı müzikler mi olduğunu hala merak ettiğim film.değilse bile çok benziyorlar.

http://leylamecnun.spaces.live.com/

hiç birşey için olmazsa minyatür animasyonları için seyredilmeyi hakeden derviş zaim filmi. bir de son sahnesindeki diyaloğa bittim:
-spoiler-

eflatun: gazal efendi, bak bu leyla, benim haremim...

-spoiler-

derviş zaimin harikalar yarattığı film.

seçilen oyuncu kadrosunun sırıtmaması ilk başta filmi izlenilir kılıyor. seçilen müziklerin filmin duygusuna çok güzel hitap etmesi ve, izleyiciyi de bu duygunun içine çekebilmesi güzel bir olay.

filmde bolca kullanılan minyatür sanatı örnekleri ve bu örnekelrin sahne geçişlerine ve olayın anlatımı kullanılan minyatür resimler filme tam bir masalsı hava katmış ve bana göre filmin en çekici ve başarılı yanı bu.

filmde birkaç mantık hatası ve figürasyon yetersizliğinden-kalite- oluşan sırıtmalar dışında eli yüzü düzgün insanı sıkmadan kendini izlettirebilen başarılı bir çalışma.

şu filmde savaş sahnesi biraz daha öne çıkarılsa, şehzade danyalin katli daha bir özenle işlense ve figüranlar daha bir özenle seçilseydi, sinema tarihimize damga vuracak bir olurdu.

altan erkeklinin çoban rolünde sadece 15-20 saniye gözüktüğü ve hemen dikkat çektiğini söylersem, sanıım küçük rollerin ne denli önemli olduğunu anlatabilmiş olurum.

(bkz: godot u beklerken)

başrolünde serhat tutumluer'in oynadığı ve hakkını verdiği, eflatun karakterinin hastası olduğum film. belki serhat bey'in başarısıydı bu ama bir adam bu kadar naif bu kadar kırılgan olsun. her zaman ki gibi serhat tutumluer farkı farkediliyor. mesut akusta da harikaydı hakkını yemiyeyim.