|
|
- gözümü kapatmayayım aklıma geliyorsun. içimde eskiye mütemadiyen özlem duyan babası eşek soyundan gelen o çocuk bağırıyor. niye bağırıyorsa?
sus çocuk!
yine aklıma geldiğin bir güne tekabül eder, bu yazım.
barış ağabeyin* dediği “sokaktan gelen o ses’e” rağmen sana yüreğimden bir şeyler dayatacaktım. domatesli, biberli, patlıcanlı...
ama sen hepten gitmişsin. ben arayı açmışım. kapı eşiğinde ayaklarının tozu bile kalmamış.
e bu şiir kime yaraşır o halde?
gözlerimi kapattım iyice görebilmek için yüzünü. unuttum biraz biliyor musun?
yüzünün çizgilerini. gözlerimi kapatmam gerekiyor seni görmem için.
ne kadar soğuttuk arayı be.
bir zamanlar ölmüyorduk bile, üzerimize bomba yağsa.
ilk önce dudaklarını gördüm. açılarının toplamı sevgime eşit.
sonra gözlerini... o kadar iyi tanırım ki, nereden bakarsan bak, senin baktığın yerde hayat başlardı.
neler değişti, nerelere geldik. bu yazıyı sana neden yazdım bilmiyorum.
saçların geldi aklıma, kestirme demiştim sana. kestirdin. sevdiğim gibi kal diyeydi.
iyi ki kestirdin belki.
en azından, en çok onlar benimdi.
hangi kuaförde kaldı bilmiyorum da nasıl kıyıp attılar kim bilir?
ne tokalara ev sahipliği yapmıştı, oysa ki...
uçaksavar bakışlarını en son gördüm.
görmez olaydım.
gözümü açtım.
biliyorum;
yaprakları çöpte bir takvimdeyiz.
kahramandık bir zamanlar.
tren yolu kapanmamıştı.
sen vardın.
o yoktu.
şimdi.
o geldi.
ben yokum.
|