bremen mızıkacıları  

bremen'de müzik grubu kuran dört hayvanın ve onları anlatan bir masalın ortak adı...
beceremeyecekleri bir işe kalkışanları betimlemek için kullanılabilecek güzel bir sembol.

(bkz. popstar jürisi)

keman'da çalan müzik gurubunu ismi...

futbol alanında bremen'e bir katkıları olmasa da müzik alanında ümit davala işkencesinden sonra iyi gelmiştir bremen halkına.

(bkz: direnen mızıkacılar)

dört birbiriyle asla aynı mekana sokulamayacak hayvanın kanka olup, müzik grubu oluşturmalarını anlatır. kolay yollu haydutları kaçırıp, bir ömür mesut yaşarlar, üst üste çıkmanın ve hep beraber bağırmanın ilginç öyküsü.
bundan çıkan ders neydi, bir elin nesi, iki elin sesi? tüm haydutlar beyinsizdir? sese değil nefese bak, yok bu hiç olmadı...

almancası bremer musikanten diye geçen masaldır. yaşlı olduğu için kovulan bir eşek bremene şarkıcı olmaya gider, yolda yaşlı bir köpeğe raslar, sonra bir kedi ve en son bir horoz. hepsi yaşlıdır ve buradan sonra müzikle ilgilenmek istemektedirler. yolda bir yerde mola verirler, o arada bir evde gürültüler duyarlar. bakarlar ki hırsızlar o evde. hepsi üst üste çıkıp şarkı söylemeye başlarlar ve korkan hırsızları kaçırırlar. sonuçta eve yerleşir orada devam ederler. böyle bir şeydi. kıssadan hisse, yaşlandın diye kendini ölüme terk etme.

grimm kardeşler (jacob grimm-wilhelm grimm)'in yazdığı masallardan biridir. fabl uslübunda yazılmıştır. sahiplerinin kendilerine olan kötü tutumundan dolayı evden kaçan bir eşek, bir köpek, bir kedi ve bir horozun bremen'e gidip orada müzisyenlik yapma düşleri ana temadır. yola çıkarak iyi arkadaş olurlar.bir kız ve annenin evine giren hırsızlar girdiği bir evin önünde dururken bir canavar silüetini andırmaları (eşek üstünde köpek, onun üstünde kedi, onun üstünde de horoz) ve hepsinin bağırması sonucu ortaya çıkan kakafoni hırsızları korkutur. bu canavar silüetinden korkan hırsızlar bir daha asla geri dönmezler. dört kafadarda bu evde yaşarlar.

alıntıdır.

bremen'e aslında hiç varamamış bando takımı.
evdeki baskıdan kaçan, şehre gidip şarkıcı olmak isteyen eşeğin yolda bulduklarıyla gelişen masal.
batılı masalların (grimm masalları) içinde kadın-erkek ayrımı olmayanı, dolayısıyla bireysel olana yoğunlaşmayıp kapalı küçük bir toplum kurup tek'in karşı cinsle var olmasından/ tanımlanmasından değil, farklı türlerin (eşek, köpek, kedi, horoz) bir arada yaşama tutunmasından çıkan masal. dörtlüyü üst üste bindirmek belki çok batılı (ne de olsa masalları derleyen grimm kardeşler), fakat bir yandan da birbirine tutunmanın, destek olmanın ifadesi olarak okunabilir bu kısım.
eşeğin durumu, evden kaçıp kaderine razı olmamak, şehre ulaşamayıp hayalini gerçekleştiremek gibi trajikomik olaylarla fazla insanî şekilde betimleniyor kanımca. fakat bu betimleme, kırmızı başlıklı kızın şapkasını kırmızıya boyayıp bekarete, dişiliğe göz kırpmanın ya da pamuk prensesi, külkedisini, yüzyıl uyuyan güzeli beyaz atlı prensi bekleyen kız çocukları olarak topluma pazarlayan masalların insanîliğiyle karşılaştırıldığında büyümekte olan bir çocuğun kişilik oluşumuna, düş dünyasına, insanı algılamasına bremen mızıkacılarının mı yoksa yüzyıl yalnızca uyuyan ve tek özelliği dış güzelliği olan saftirik bir dişinin mi daha sağlıklı, daha zengin bir etkisi olduğunu da gösteriyor.
bu nedenle en sevdiğim -batılı- masal kendileri.

bando takımının heykelini ise güneşli günlerde haftasonları rengarenk giydirip turistlerin gözüne sokuyorlar bremen'de. onlar da büyük olasılıkla ifade ettikleri değerlerin kapitalin elindeki bu görüntüsüne içerliyorlar; ama yine de hep gülümsüyorlarmış... (öyle duydum)
(görsel: bremen mızıkacıları/79764)