boğaz ın suları çekildiği zaman  

iki bin yedi yılı başında uzun bir geziden istanbul'a dönerken 0,87 karat, vs1 berraklığında, h renkli, round kesim bir yüzük aldım. eve geldim. kitaplığımın üstündeki iki koyu sarı, şişman ve kapaklı vazodan birinin içinde duran yüzük kutusunu çıkardım. içindeki koyu gri süngere sıkıştırılmış kurutulmuş deniz yıldızını alıp yerine yüzüğü koydum. deniz yıldızını özenle cüzdanımın içine yerleştirdim, hem yüzük kutusunu hem cüzdanımı çantama koydum. ertesi gün, sekiz yıl önce bu yüzük kutusunu bana veren kişiye evlenme teklif edecektim.

ancak uzun süredir görmüyordum onu. artık nerede oturduğunu, nerede yaşadığını bile bilmiyordum. internet'e girip araştırmaya başladım. bağkur numarasından kimlik numarasına ulaştım. kimlik numarasını girdiğimdeyse soyadının değişmiş olduğunu gördüm. bilgisayarı kapatıp televizyonu açtım. gecenin bir yarısına dek abuk subuk diziler izledim ve yattım.

ertesi gün kadıköy-beşiktaş vapurlarından birinin arka güvertesindeyken aklıma geldi kutu. çantamdan cüzdanımdaki deniz yıldızını çıkarıp yüzük kutusundaki yerine tekrar yerleştirdim. bir elimde yüzük, bir elimde deniz yıldızlı kutu, uzun süre denize baktım. önce yüzüğü attım. uzun bir süre direndikten sonra kutuyu.

bir de orhan pamuk'un kara kitap'ında bir bölüm adı.

kara kitap'ın en etkileyici bölümlerinden biri. siz daha konunun ne olduğunu kavrayamadan, ansızın bu bölüm çıkar karşınıza. sonra allak bullak eder insanı.

karadeniz'in kuruması sonucunda olabilir ama:

hamsi yok; palamut yok; karadenizli şen balıkçı yok; köprüye gerek yok; en önemlisi boğaz manzarası yok.

e ben ne yapayım öyle dünyayı.

jeolojik açıdan baktığımızda, bu yazıyı okuyanların tümünün göremeyeceği zamandır.

kara kitap'taki en etkileyici bölümlerden biri. ibni zerhani'nin, kitabın sonların yazarın tekrar anacağı "hiçbir şey hayat kadar şaşırtıcı olamaz. yazı hariç" epigrafı ile başlar. kitabın karakterlerinden gazeteci celal salik'in kitap boyunca pek çok kez okunan köşe yazılarının ilki hatta en lezzetlilerindendir.
post apokaliptik öğeler ile genelde batılı eserlerde karşılaşmaya alışkın okuyucu için şaşırtıcı gelebilecek bir işleyişe ve karanlıkbir ruh haline sahip.

sonu ise celal'in meçhul sevgilisine seslenişi ile biter.
"şehrin ışıklarına dönerken, felaket anlarında ölümü karşılamanın en mutlu yolunun bu olduğunu düşünerek uzaktaki bir sevgiliye acıyla sesleneceğim: canım, güzelim, kederlim, felaketler zamanı gelip çattı, gel bana, nerede olursan ol, ister sigara dumanıyla dolu bir yazıhanede, ister çamaşır kokan bir evin soğanlı mutfağında, ister dağınık mavi bir yatak odasında, nerede olursan ol, vakit tamam, gel bana; yaklaşan korkunç felaketi unutmak için perdeleri çekili yarı karanlık bir odanın sessizliğinde bütün gücümüzle birbirimize sarılarak ölümü beklemenin zamanı geldi artık."