olağan bir durumdur. bir insanı hayata bakış açısını, başarısını, dünyaya karşı duruşunu, siyasi görüşünü vb. olayları takdir edip açtığı yolda ilerlemek istemektir.
nacizane bir örnek vermek gerekirse;
lise sıralarında tarih kitabımın son sayfalarındaki bir fotoğrafı hâla unutamamaktayım. sürgünde bir adam. asil duruşunu yılların verdiği yorgunluğa rağmen koruyabilmiş. küçücük bir avluda...
önünde bir leğen, boynunda havlu, üzerinde atlet, kafasında mâlum fes ve 100 metre öteden farkedebilen bir burma bıyık.
evet, evet... o adam çamaşır yıkıyor. en bıkkın, en darma duman hâli...
asaletinden hiç bir şey kaybetmemiş...
adı:prens sabahattin sultan abdülmecit'in torunu.
siyasetçi ve ünlü bir düşünür.
bir insanı idol olarak kabul edebilmek için bunlar yeteri bir sebep mi? bence değil 'teşebbüs-ü şahsi ve tevsi-i mezuniyet hakkında bir izah' adlı eseri yazabilmek, öyle bir cümleyi kurabilmek bile yeterdir gözümde.
o tarih kitabımı ve tüm öss kitaplarımı sarrafa '2 nargile 2 gözleme 4 çay' fiyatına sattığıma bin pişman oldum.
o resmi internet yoluyla bile bulamadım. ancak başka resmini iyi kızlara 'paşa dede'm diye yediriyorum. kötü kızlara ise rasputini photoshopla kafasına fes geçirmiş halini...(kötü kızdan buradan ne anlıyorsanız sizin bir nevi yansımanızdır)
kısacası;
ben senin bir avluda çamaşır yıkarken verebildiğin o afilli pozunda yanında olabilme ihtimalini sevdim...
(not: bir idol olarak bildiğiniz üzere, gerek dini gerek siyasi/askeri bir çok önemli şahsiyet bulunmaktadır. onların üzerinden prim yapmayı kendime 6.nesil olarak yakıştıramadım. sürç-i lisan ettiysem affola)
