üstad
necip fazıl'ın zindandan mehmed'e mektup isimli şiirinde geçen bir tanımlamadır. bu cümle ile bahsedilen şey, cezaevinin kendisidir. öyle bir alem içinde kalınır ki; gökyüzü sadece size izin verilen kısımdan gördüğünüz kadardır.
bir alem ki, gökler boru içinde!
akıl, olmazların zoru içinde.
üstüste sorular soru içinde:
düşün mü, konuş mu, sus mu, unut mu?
buradan insan mı çıkar, tabut mu?
