bir çalgıyım göğsüne yaslanmış  

burhan öçal & pete namlook un sultan osman albümünde 5. parçanın dizesi. tamamı şöyledir:

sevgilimden bir izdir her öğesi gövdemin
her parçam dilidir sevgilimin
bir çalgıyım göğsüne yaslanmış
parmaklarından çıkar iniltilerim

dudağı yedi yıllık sirkeye tatlılık verir
kuru dikenler de gülünden güzelleşir
bakışından donmuş gönüllü bir kıvanmadır gelir
ölmüş kara taşa yürüyüşünden can erişir

soğur yanından geçerken en büyük ateş
diriler bir bakışıyla erenlere yetişir
öyküler anlatsa bir ölüye sevdiğim güzel
dinlemek için sıçrar mezarından dirilir

söz yok güzelliğine alımının boyunun
güzelliği yerin altını üstüne getirir
her adım bir ateştir ayrılığından onun
sevdim diye kınamalarla yüreğim tükenir

(bkz: çello)

varlığın yokluğunda sır. bir baharın müjdecisi gelişin, bir bahar müjde sana.
sığ ve bulanık sularda yıkanmış, arındığını sanmış bir kirli ruh bedenimde.
ben öylece, bir bahar rüzgarında yıkılmışım göğsüne.

uzat parmaklarını, çekinme. titrekler bilirim, nasıl da. uzat sen, ellerimi aşan parmaklarını bir seferde, tereddütsüz. alnımda, çenemde, göğsümde bul notalarını şarkının. başla çalmaya. bir ezgi doldur içime, taşır dışıma.
ben arınma sanrılarında bir kirli ruh.
öylece serilmişim üstüne.

uzat dudaklarını. nefesin can verecek bana. bedenim bağımsız tellerden, bambaşka bir şarkı söyleyecek sana. yine yerleştir parmaklarını, aynı notalarla bambaşka bir ses duyur bana, benden bir ses doğur.
yanılgılar denizinde yeniden kirlenmiş bir ruh bedenimde.
öylece kırılmışım yüzünde.

varlığın yokluğunda sır. yokluğun varlığına kanıt.
bir bahar müjdesisin sen. bir bahar müjde sana.
ben bir çalgı ellerinde, yüzünde, göğsüne yaslanmış.
sen hiç susma bana.

"çoktandır sesini duymadığın.." diye devam edebilirliği de olan bir bitmemiş cümle de olabilir.

(bkz: viyolonsel)