artık kimse için yaşamama zamanı... umrumda değil olası yakınlıklar.. olmayası... bir de... olan ve olamayan arası...
kendimce geçmeli günler.. kendi kendime.. başkaları uğruna memnun olmak ya da öyle görünmeye çalışmak.. ne kadar anlamsız oysa.. mutluymuş gibi davranmak. ben benle mutluyken.... inanılması güç insanlarla konuşmak paylaşmak hayatları.. inanmış gibi içinde saklamak..
çıkın artık doldurduğunuz yerlerden.. çıkın ki hak edecek insanlara yerler açılmalı.. çıkın midem bulanıyor...
ne pişmanlığım var hayata dair ne de yanlışlarıma küsmüş biriyim... benim denizim var.. okyanuslarım. kalemim. benim aynalarım var.. çiçeklerim kuşlarım. beyazım var benim siyahım umutlarım.ölümüm var yaşayan yanlarım.ben varım..bende bu kadar ben dolu... sen nerdesin ki... hadi göster yerini...
hangi gel-gitimde parçalandın.. hangi doğru yalan bildiğin inanışlarımda kayboldun... hangi patlayan yanardağlarımın lavlarında kavruldun.. hangi ölümümün ayinlerinde bulundun... hangi savaşımda cesetlerimin topraklarını savurdun.. hangi geri dönüşü olmayan yolculuklarımda canyoldaşım olup bavulumun içini doldurdun... hangi.......?
ben ihtimalleri tüketilmiş bu sonlanmaya yüz tutmuş hayatların kölesi değilim artık.. ben zamanı belirlenen sonsuz sessizliklerin mecburiyeti... ben kendi hayatımın iktidarıyken ya sen neyim olmayı istedin? bunu düşünecek kadar bendemiydin?
dost yok, düşman, an yok sonda sonunda... sararmış parmak aralarım tütün kokarken sen yosunlar gibi mi kokarsın söyle.. ya da yalnızlık gibi mi kokun? sen ne kokarsın? ben hüzün kokarım ben kokarım.. ya sen... bilinmezlik mi kokarsın bilinmeyenim..
benim kokum sen olmuşken......
