ne kendimi sizlerin kendini kandırmaması hiçbir sebep yok. hayatın akışı içinde nerede olduğunu tam olarak kavrayamamış bir hayat için dünya tertemiz herkes bembeyaz gibidir. kim ne derse desin ona öğüt gibi gelir aynı annenin çocuğuna verdiği öğütler gibi ama hiç bir zaman annenin kokusunu hissettirip içten olduğunu ona inandıramaz. uzun soluklu bir yalana kimse kanamaz. hayatlar nekadar kısa gibi görünse de içerisinde insanın inanmak istediği okadar çok yalan yanlış şeyler var ki göz aldatmacasından kaçamaz.
aşkı gerçek kılan onun için söylenen tüm yalanlardır aslında...
hiç olmayacak birisine aşık olmak insanın içinden gelen bir dürtüdür. kendisi bu kuyuya en başından düşmek istediği için kuyunun başında ayağını tökezler.. sıradan ve tekdüze hayatı kimse kabullenemez ama diğer türlü bir yaşama alışkın olmayanlar ise bile bile bu yalandan yaşadıklarına sitem etmekten de geri kalmazlar. hayatta bir çok şeyi tükettiklerini sanarlar ama isteyerek gerçek bir hikayenin baş kahramanı hiçbir zaman olamazlar. doğru sözler çıkar hep ağızlardan ama yanlış zamanda yanlış kişilere karşıdır nedense. karşı konulamaz bir durumdur yalan söylerler ve varsın olsun bir ömür böyle kısa da olsa küçükte olsa mutluluklarla geçsin istenir. bile bile aşkın gerçek olmadığını söylerken insan kendini tutamadan içindeki o dayanılmaz boşluğu bir yalan ile doldurmaya çalışır ama başında bunun bir yalan olduğunu bilirken bir yerden sonra artık kendini yalan dünyada bir oyuncak olarak görür.
her şey için çok geçtir. acı çekmeden ve gerçekleri görmeden yalanla gerçeği ayırt edemeyiz. bir daha asla desekte kendi içimizden kendimize yine de oyunu bozan çıkıntı çocuklar gibi illaki bir fark yaratmak için durduramayız kendimizi. yazık ediyoruz böyle böyle duygulara gözyaşlarına ama baştan kabullenmişlik var bizlerde de.
bir şarkı sözü vardı aslında cevabını herkesin bildiği gibi sebebi aşkı acı çekerek yaşamayı istemekten dolayı;
some are made to make you laugh
some are made to make you cry
ı don't know the reason why
yok yok her nekadar sebebi biz de olsak, kendi içimizde arasakta suçu bir çocuk kadar masum ifade edemeyiz sanırım. çocuklar içlerinde ne varsa aynını gözler önüne seren ve duygularından emin olan güzel şeylerdir. bizler de çocuktuk, büyüdük ve kirlendik. hepsi bizim gibi olacaktır mutlaka ama geçenlerde gördüğüm adı yiğit olan çocuğun ağlaması kadar gerçek olan bir şey yok..
bir abi olarak hep büyükler tarafından orta yaş grubuna girdiğimiz ve sözümüzün çocuklara geçme olasılığı yüksek olmasından ötürü dediğim gibi yiğit’ in yanına gönderildim. komşumuzun tatlı akıllı ve olaylara karışmadan sadece dışardan izleyerek kendince yorumlama yapan bir çocuk olduğunu kendim farketmiştim. taki ağlayana kadar tabiki de. nazlı, ali ve yiğit oyun oynarken alinin kur yapma edasıyla nazlı’yla çok ilgilenmesi ve oyun sırasında ona yardım etmesi annemle benim dikkatlerimizi çekmişti. yiğit in de geçmiş bir arkadaşlığı olunca ve nazlı yı da önceden beri tanıdığını bilince kıskanacağını düşünmüş ve her an olayların çığrından çıkacağını düşünerek tetikte beklemekteydim. artık yiğit tek başına oyuna devam etmekte aradabir diğer ikisine bakmaktaydı. el ele tutuştuklarını görünce parkın bir köşesine gidip yumması şok etmişti beni. oysa ortalığı yaygaraya vermesi deli gibi ağlamasını beklerken bir yetişkin gibi sessizce köşeye çekilip kimsenin görmemesini istemesi inanılmazdı. yanına gidip oturdum ama çocukla çocuk değil sanki yaşıtım olan birisiyle konuşur gibi konuştum. içimden öyle gelmişti bir kere. yiğit’ e o kız sana göre değil dememiştim sadece o seninle oynamak ilgilenmedi demek ki senden hoşlanmıyor ama arkadaş olarak oyun oynayabilirsiniz dedim ve ve ağlamaya devam etmesi biraz da şiddetlenmesi gayet normaldi. “kendine yalan söyleme sen ondan hoşlanmıyorsun sadece güzel buldun ama sen ali’ yi kıskandın değil mi?” dedim ve aldığım cevap çok netti “evet”. yalan söylemesi en kolay ve en can alıcı bir noktaydı belki de bu. kendine yalan söylemiyordu. bugün birisi için yapılmayacak şeyler yapabiliyoruz bir yetişkin olarak ama kim bilebilir ki yarın bir gün bunu aslında büyük bir aşk yaşıyorum diye başkalarına göstermek amacıyla olmadığını?
hep akıllarda bir çift olmak vardır. ya bırakın allahınızı severseniz bir kere de tek olun herkese eşit değer verin ama kendinize söylediğiniz yalanlara başkalarını alet etmeyin.. ne diyebilirim ki en büyük yalanı aşık olmakla yapıyoruz hem de zor olanı seçerek. tabiki de bunun yanında ufak tefek yalanlara inanamamak elde değil. onlar sadece başkalarının kalbini kırmamak için inanılan yalanlardır. bunun size bir zararı olmayacaktır belki de olmadığını düşüneceksinizdir ama kişilik açısından bazı şeylere göz yummayı alışkanlık haline getirir. bir diğer yandan ise yalanı söyleyene büyük haksızlık etmiş oluruz ama bir şekilde bunu ona söylemek yanlış anlaşılmayı beraberinde getirecektir ama ne demişler doğru söyleyenler cezasız kalmaz.
doğru söz içinmiş diller
işte kalbin sev dediler
bana yalan söylediler
gözyaşlarımı silmediler..
bir nevi duymak istenileni söylememek tir . o kadar güvenmiş sevmişindirki. kelimeler sizin için artık imkansızdır. sadece sizin için "o" olgusu vardır.
