beyazıt meydanı*  

medeniyetimizin alamet-i farikalarından olan güzide bir mekan.

meydanın ortasında durup osmanlının sinandan önceki döneme ait en önemli yapıtlarından olan beyazıt camisini karşınıza aldığınızda, sol tarafınızda son dönemin ayaklı kütüphanelerinden ismail saib sencerin uzun yıllar müdürlüğünü yaptığı beyazıt devlet kütüphanesi, sol çaprazda da, cami ile kütüphanenin kesiştiği noktada büyük ağaçların arasından sahaflar çarşısının kapısı görünür.
hemen sağ tarafta küçük kubbeleriyle, güzel mimarisiyle hat eserleri müzesi.çok zengin kabul edilemezse de, farklı dönemlere ait el yazması kuranı kerimlerin, hilyelerin ve değişik istiflerin bulunduğu bir müze burası.ancak hat görmek için müzeye gitmeye de gerek yok.bu müzenin hemen sağında üzerinde şefik beye ait enfes celi sülüs hattıyla ve bütün ihtişamıyla istanbul üniversitesinin kapısı yer alır.

üniversite, kütüphane, sahaflar çarşısı, müze ve cami. ve bunların orta yerinde parke taşlarıyla,güvercinleriyle tarihi bir meydan.
bu meydana ve eserlere, yaşanan onca tecrübenin ardından bakıldığında, daha bir sevileceğine kuşku yoktur.

iki büyük imparatorluğun; osmanlı'nın ve bizans'ın kalbinin attığı yerde, tarihin tam da ortasında üniversite okumuş olmanın verdiği zevki hiç bir şeye değişmem.
okuldan dışarı adımımı atar atmaz başımı kaldırdığımda gördüğüm o eşsiz meydanın hangi tarihi eylemlere ev sahipliği yaptığını düşünerek otobüs duraklarına doğru yürürken, çoğu zaman, tarih beni kendine çekerdi. bu hazzı biraz daha uzatmak için de, işim de yoksa, beyazıt meydanı'nı ortasından kesip geçerek sahaflar çarşısı'na dalar, öylesine karıştırdığım kitaplar beni yorunca, kapalı çarşı'ya doğru yürür, gezine gezine bulduğum nur-u osmaniye çıkışından cağaloğlu'na, ordan topkapı sarayı'na, ordan da valiliğin de arkasını dolaşarak eminönü iskelesine çıkardım.
ve beyazıt'ta başlayan bu gezilerimde attığım her adımda bu taşlara bir padişahın da basmış olabileceğini düşünmek tüylerimi ürpertirdi.
iskeleye varır varmaz da tarih kokan yolculuğumu dijital cızırtısıyla kesen eminönü dilencisi arabeskçi ama kızın sesi beni bu kimliksiz dünyaya tüm gerçekliğiyle taşırdı. işte ben bu gerçekliği sevemediğim için, bu aleme beni saygısızca ve teklifsizce taşıyan o ama kız yüzünden ve tüm diğer eminönü çığırtkanları yüzünden, istanbul'un bir tek eminönü'sünü sevemedim.
beyazıt'ı, tarih koktuğu için seviyorum; ve istanbul'u da.

sonradan gelen: kabul ediyorum; son paragraf orhan pamuk'umsu bir anlatıma göz kırpmaya meyleder olmuş.
altı- yedi satırdan/ uzun bir paragraftan oluşan ve içinde sık sık/ yer yer "kumpas" kelimesi geçen yeni bir giri, en temel hedefimdir. *

pisleyen kuşların sebep olduğu kokudan (özellikle de yazın, bu sıcaklarda) ve yamuk yumuk taşlarından ötürü yürünmesi zor olan meydan.

ellerinde kitapları, türküleriyle geldiler
dalga dalga aydınlık oldular
yürüdüler karanlığın üstüne
meydanları zaptettiler yine
beyazıt'ta şehit düşen
silkinip kalktı kabrinden,
ve elinde bir güneş gibi taşıyıp yarasını
yıktı şahmeran'ın mağarasını.
daha gün o gün değil, derlenip dürülmesin bayraklar.
dinleyin, duyduğunuz çakalların ulumasıdır.
safları sıklaştırın çocuklar,
bu kavga faşizme karşı, bu kavga hürriyet kavgasıdır.

kavgamızın şehrinde kavgamızın merkezidir.

bastın mı diğer ayağına su sıçratan taşlara bolca sahip olan mekan.facebookta grubu bile mevcut.

(bkz: http://www.facebook.com/...)

neyse ki canım belediyemiz bu haykırışlara kulak vermiş olacak hummalı bir şekilde taşlar doldurulmaya başlanmıştır.