beslenme saati  

okul deneyimi 1 * derslerinin bizler için en çekilmez dakikalarıdır. sınıfta çocuklar börekler, yaprak sarmaları vs. yerken sen onları izliyorsun, eziyet ki ne eziyet... onlara hiç karışmama gibi bir durum söz konusu olunca... gidip öğretmene şikayet ederler sonra bir sürü azar. gurbette öyle anne yemekleri yok tabi. ama staj çıkışı direk börekçiye ...

bir de o ilkokul günlerinde "yumurta günü","patates günü" gibi günler olurdu ki, kimse değişik bir yiyecek getirmesin*** diye yapılırdı...

küçükken çok sevdiğim saatlerdi zira ananem plastik kutuma sabunlu bezimi koyar çantamı hazırlar banada baktırtmazdı ne yiyeceğim okula gittiğimde süpriz olurdu ilk derste hem yemek yiyecek olmanın sevinci hemde merak duygusunun oluşturduğu bir heyecan olurdu.

(bkz: hey gidi günler)

beslenme saati, bir öğrencinin okuldaki karizmasını belirleyen en önemli etkendi. sınıfta beslenme saati piyasası oluşur, her öğrenci kimin ne getirdiğini bilirdi. o zamanlardan öğrenirdik paylaşmayı. şanslıydık. sonra kalktı tabii beslenme saati, büyümüşüz. aslında büyüklere gerekiyordu, paylaşmayı öğrenmeleri için...

hevesle beklenen zil sesidir. zil çalar çalmaz herkes ya sırasının altına el atar ya da askıya astığı beslenmelerine koşar usulca gelirler, önce beslenme örtüleri serilir itinayla sonra tek tek nevale dökülür ortaya. afiyete yenilir paylaşılır vs.
bir anı: bizim sınıfta bir çocuk vardı babası manavdı hergün acaip meyveler getirirdi bir de havalıydı ki sormayın paşa çocuğu sanırdınız kendisini. bak gene gıcık kaptım ben ya.

çoğu kişinin annesi aman evladım yağlı elleriyle kafasını kaşımasın bitlenmesin diyerek plastik kutulara sabunlu elbezi koyardı. fakat ıslak bezin kapalı kutuda kalmasından doğan o iğrenç koku yumurta kokusunu bile bastırırdı.

beslenme teneffüsü diye biliğim ama hafızam zayıf olduğu için hakkına bir şey hatırlamadığım ilkokul anısı.
sadece, sıranın üzerinde oturup ayaklarını sallamakla meşgul, güzel ve havalı bir kızın kafasına koca bir bisküvi parçaşı(başak olabilir) ile smaç yapmıştım, sonra elimle bastırarak örgülü saçları arasında un ufak etmiştim. kız ağlamıştı.
hayvanlık yapmışım, ağlar tabi, git 'bisküvi yer misin?' de, 'saçların ne güzel olmuş sarı sarı buğday başağı' gibi falan filan de.
sonra aynı anadolu lisesinde okuduk bu kızla.

o dönemde en sevdiğim yiyecek olan "halley"i muzlu süt ile yedikten sonra huzura kavuştuğum saatlerdi.
bi de ben beslenme kolunda olduğumdan sınıftakileri denetlerdim bi güzel; yok ağzını kapatarak ye, yok yemek yerken konuşma die. sonra, aşık olduğum turuncu kafalı çilli çocuğun yanına gider ona yemeğini yedirirdim ellerimle. sonra kutusundaki el beziyle ağzını silerdim, örtüsünü katlayıp toplardım beslenme çantasını.
ne günlerdi...

genellikle 2. ders ile 3. ders arasında olurdu. sınıfı haşlanmış yumurta ve beslenme çantasında mayhoş olmuş elma kokusu sarardı.

sabun kokulu el bezi, sınıfa yayılmış bir mandalina kokusu, meyve suyu, falan... ah ah...

(bkz: happy hours)

tam olarak 3. ve 4. dersler arasındaki teneffüste kutlanan, toplu yemek yeme ayini. öğretmen için ise açık büfe ziyafeti gibi geçer. valla ben ne zaman karnım acıkırsa o zaman yaptırıyorum. çocuklar ellerinde beslenmeleri ile masamın önünden geçiyorlar. ben de tabağımı dolduruyorum, b,r nevi hareketli açık büfe. ohhh mis valla*

ilkokuldayken hem benim hem de öğretmenim için kabus denecek zaman dilimidir. ben yememekte direnirken, öğretmenim aç oturmayayım diye elleriyle beslerdi.
(bkz: canım öğretmenim)

kışın mandalina, yazın salatalık kokusudur.

bu saatte sınıf saatlerce kapalı kalmış domates peynir ekmek elma filan kokardı (yumurtayı hatırlamak bile istemiyorum ) iştahı kaçardı bu yüzden insanın yahu.bir de neden beslenme saatinden beslenmiyomuşuz diye veliler çağırıldı okula, biliyorlar mıydı acaba o kokunun iştah üzerindeki etkisini.bekara karı boşamak kolay tabi.
(bkz: birtakım şeylere çok sinirlenmiş yazar.)

ilkokuldan geriye aklımızda yer etmiş en güzel anlardan bir tanesidir.

o haşlanmış yumurta kokusu özellikle. sevmeseniz de annenizin zorla koyduğu ve beslenme çantanızı açtığınız an bütün sınıfı saran o koku. hala daha haşlanmış yumurta kokusu duyduğumda aklıma o günlerim gelir...

genelde günün ortasına denk gelen teneffüslerde olurdu beslenme saati. beslenme çantasında o gün sevdiği şeyler olan öğrenci, o ders sabırsızlanırdı teneffüs olması için. daha önceki teneffüslerde açıp yiyesi gelirdi, hatta ucundan azıcık alırdı ama asla doğru düzgün açıp da yiyemezdi. açlıktan ölse de yine de beslenme teneffüsü dışında yenmezdi o yemek. bir kuraldı sanki bu. ama çok güzeldi. o teneffüste herkes aynı anda yemeğini yerdi. o görüntüyü hatırlamak bile o kadar güzel ki... sevdiği bir şeyi içten içe paylaşmak istemese de yine de kıyamazdı arkadışına ve paylaşırdı. çocukluk, masumluk böyle bir şeydi işte...

durumu pek iyi olmayan çocuklara ayıp olmasın diye beslenme çantasına muz koymayan anneye içten içe hep kızmaktı çocukluk...