birkaç şarkı vardır böyle. güftecisi, bestecisi ve yorumlayanı kendinden çok şey katar, barındırdığı duygular o kadar derindir ki, dinleyenin içine işler, elinde olmadan gözleri nemlendirir. bu da o şarkılardan biri işte. müzeyyen senar ne zaman "benzemez kimse sana" diye şarkıya başlasa "teeyy nerde o gençlik günleri" diyerek efkarlanan bir ihtiyara benzerim, gözlerimden süzülen bir iki damlaya engel olamam
bu şarkıyı sadece müzeyyen senardan dinlerseniz diğer yorumları es geçersiniz, döndüre döndüre o büyük sanatçının yorumunu dinlersiniz. ha buradan şevval sam veya tarkan vs. kötü söylüyor demiyorum. ancak müzeyyen senar yorumu inanılmazdır, diğerlerinden direk ayrılır!
