benim vergilerim  

asgari ücretle çalışan bir memur olarak iş adamından, kuyumcudan, market sahibinden, bilumum küçük ve büyük esnaftan fazla ödediğimdir. bana yol, su, elektrik olarak geri döndürülendir.?! benim vergilerimdir. benden çıkan yine bana girendir.

ukteci: tembel

benim vergilerim, vermemek için bin bir çeşit güvercin taklası attığım, dalgaya düşüp verince de devletten hisse almışçasına, duruşumu, yürüyüşümü değiştiriveren kutsal kazanç aparatları. kamburunu çıkarmış, ellerini ovuşturup duran az saçlı bir türk shylock'u olarak, kendi mülkiyetimde zannettiğim devletin kaldırımına, devletin lalesine, memuruna, sokak tabelasına, panzerine, gazına göz kulak olma güdüsünü ta iliklerime dek işleten görünmez tasma. benim vergilerim, benim yabancılığım, benim köpekliğim.

bir otoban yalnızlığında ya da bir köprü kalabalığında düşüncelere dalıp üzerinde seyrettiğiniz o köprünün ya da otobanın sizin vergilerinizle yapıldığına takılıp keyiflenebilirsiniz. zaten keyiflenmez ve anarşist düşüncelere dalar ve bu düşünceleri de anarşist birtakım eylemlerle somutlaştırmaya çalışırsanız o ödediğiniz tüm “benim vergilerim”, bir gün mutlaka polis copu, biber gazı, tazyikli su, daha da olmadı işkence olarak size geri dönecektir. bundan eminiz. yediğimiz dayakların parasını bile bize ödeten böylesine kötücül bir sistem içindeyiz. tam içindeyiz sistemin, biz sistemin içindeyiz, sistem bizim.

(bkz: benim memurum işini bilir)

birinci şahıs iyelik ekinden çıkıp, birden bire üçüncü tekil şahsa ait olan vergilerdir bunlar. sana ait olanın, senin adınaymışçasına kullanılmasıdır; bir nevi modern gasp.

benim vergilerim
senin vergilerin

olur birden bire devletin kaldırım, polisin biber gazı, belediyenin laleleri.

öyle işte, vapurlar falan geçiyor benim vergilerimle yapılan bankın üzerinde denizi izlediğimde. ha bu vergiler bana tahta bir bank, kimine de milyon dolarlar olarak dönüyor, bu da işin cabası olsun.