bencillik  

bencil olma durumu, hodbinlik, egoistlik, egoizm.*

ileriki safhalarda narsizme çevrilmesi olağan ve her insanda biraz bulunan aslında rahatsızlık verici durum.

taksimde sallandırmak biçiminde cezası olmalıdır. bu özelliğe sahip; her yerde çıkar böyle at gözlüklü, hayata sadece kendi ve kendine ait olan şeylerin, kendiyle beraber olan kimselerin açısından bakan, ruhsuz, düşüncesiz, her türlü hakarete cuk sesi eşliğinde oturan, insanlıktan, medeniyetten nasibini alamamış, dağdaki odunun yuvarlana yuvarlana şehre inmiş hali, yüzsüz.. ve daha tarif edilmesi zor nice iğrenç sıfata nail insanlar.. çok sayabiliriz bunlardan: çancılar**, kendi kızını düşünüp diğerlerini kötüleyen şirretler*, tüccarların pek çoğu, politikacılar, zenginlerin* çoğu, öğrenci diye geçinen pek çok yüzsüzler, ünvan sahiplerinin pek çoğu(nasıl çıktılar oraya) ve lağım farelerinin kuyruğu gibi metrelerce uzayıp giden tiksinç bir liste...

en kötüsü de bunların uzaktan değil de, yakından hemen bir dostunuzdan ya da ailenizden bir insanın çıkmasıdır. bencil insandan her türlü kötülük çıkar, her türlü vurdumduymazlık ve sorumsuzluk başı çeker. bunlara hizmet eden de yalancılık, hizipçilik, dalaveracılıktır. hatta bazen beraberinde kıskançlık(iyi olan şeyi fesatça kıskanmak yani, sevgiliyi kıskanmak değil) denen o en şerefsiz duyguyu da beraberinde getirir. sırf kendi menfaatini düşünen o insanımsı düşünen hayvan(!) hiç gözünün yaşına bakmadan, onun geleceğini düşnmeden, biraz olsun sevgi demeden, azıcık acıma duygusu olmadan, aile hatırı demeden kendi menfaatine hizmet edecek her yolu dener.. çünkü önce kendi vardır o şerefsize göre..

hepsi asılmalıdır. hepsi tek tek toplanıp, etrafları elektrikli dikenli tellerle çevrilip, kurşuna dizilip(öldürülmeden) üstlerine kızgın yağ atıp, şişlenip kireç dolu çukurlara canlı canlı gömülmelidirler..

bencillik en ahlakdışı, en kötü duyguların başında gelir ve diğer bütün kötü olanların kendiliğinden ortaya çıkmasını sağlar..**

bencillik ben merkezli yaşamak demektir. kişinin hayatın merkezinde durduğunu sanmasıdır. öyle ki kendinden başkasının önemi yoktur dünyada. ya da hiç kimse kendisi kadar önemli değildir. kerameti kendinden menkuldur böyle kişilerin. kendileri için sebebi bilinmeyen bir şekilde önemlidirler. kibir ve haset duyguları en fazla yaşadıkları duygulardır.

sırf kendini düşünme, çıkarıc kişilik..
iyi bir insanın özelliği olamaz. biri için fedakarlık yaparken düşünülemez.. bazen de ön planda tutulmalıdır.. çünkü siz başkalarını kendinizden fazla düşünürseniz, üstünüze çıkarlar, daha fazlasını beklerler.. kanımca herkeste biraz olan ancak mümkün olduğu kadar az ve yeri geldiğinde ön plana çıkarılması gereken bir huydur..

"en iyi bencillik paylaşmaktır" olarak bakılabilecek olgu.

sadece budala insanlar kullanılagelen anlamıyla bencil olur çünkü ben kavramı, kendini yaratan çoğulluğa muhtaçtır, boşuna dememişler insan insanın aynasıdır diye.

ukalâlığın bir şekli

kendi mutluluğuna insanları alet etmek. alet ettiği insanların mutluluk, mutsuzluk payını hesaba katmamak, umursamamak. hayatta bencillikten daha aşağılık bir duygu var mıdır bilmem. sadece kendini düşünerek mutlu olamaz insan. olmamalı da.

en basit örneği bedava 100 kişiyi davet etme hakkı verilmiş olan bir google hesabından, arkadaşının hala hesabı olmadığını bile bile davet etmeme, bir de üstüne "aaa senin google hesabın yok mu hala ayol?" demek. böylesi mikro düzeydeki bir hadisenin makro düzey bir öküzlüğü göstermesi de ne mucizevidir.

iş hayatında maksimum düzeyde olan karakter özelliği.rekabetin sonuçları açısından düşünüldüğünde herkes kendi yaptığından sorumlu olduğu sonucu çıkmaktadır ki bu da pek mantıklıdır yapan da sonuna kadar haklıdır nitekim.

bir ölümün arkasından ağlarken yaşanan en yoğun duygudur bencillik aslında. "o şu anda ne yapıyor" dan çok "o olmadan ben ne yaparım" dır ağlatan.

(bkz: the virtue of selfishness)
(bkz: ayn rand)

(bkz: hangimiz biraz bencil değiliz ki)

(bkz: gen bencildir)

dünyayı boka çeviren nedenlerin temelindedir bencillik.

bireyden başlayalım mesela; ego tatmini için çevresindekileri ezen insanlar vardır, bunlar sıklıkla karşımıza çıkarlar ve hatta çoğumuz da severiz onları.
ya da maddi olarak, çalan, hatta bunu abartıp, yüzsüzlükle birleştirip insanları yerlerde sürükleyerek kapkaç yapan, hem mala hem cana kasteden oksijen israfçıları vardır.
topluma, zümreye geçilince daha bir legalleşir bencillik, boyutu büyür; yolsuzluklar başlar. para ve güç sevdası uğruna dünya kaynaklarını hunharca sömürmek, bundan da hiç suçluluk duymamaktır. hatta bir de üzerine teşvik edilir bu tür.
üçüncü dünya ülkelerinde insanlar açlıktan, sefillikten ölürken, onlara yardım etmeyi değil; onları bombalamayı tercih etmektir.

bencillik bize dayatılandır*.

bencilliktir bizi bu hale getiren, en tehlikeli hayvan yapan, başka bir şey değil.

*

hayatta başkalarını kendinden önce düşünen bireye enayi, saftirik benzeri lakaplar takılır. bu birey de etrafına bir göz gezdirir. kimse kendisinden önce onun iyiliğini düşünmemektedir. "hep bana hep bana" mantığı hakimdir. herkesin yararı, iyiliği değil de her şahsın ayrı ayrı yararı, çıkarı düşünülür. toplumcu mantık, bireyci mantığının arkasında yer alır. böylece rekabet ortamı oluşur. bu ortam kimilerini ezip geçerken kimilerini en üst seviyeye taşır. üsttekiler hep daha fazlasını ister, alt kesim her zaman şikayetçidir. böyle bir topluluk mutlu olmayı asla beceremez. topluluktaki çoğunluğa yararlı olabilecek yollar düşünüldüğünde, herkesin mutluluk ortalamasına yaklaşılır. yarışma yoktur hayatta. paylaşım öne çıkar. insanlar etraftakiler mutluysa iyi hissedebileceklerinden mutluluk da paylaşılır.

ama nedense bireycilik tercih ediliyor günümüzde. bencillik öne çıkıyor her alanda. enayi diye adlandırılan kişi de aşağılanma duygusunu sevmeyerek kendi çıkarını düşünmeye başlıyor. günümüz insanlarının hayatının genelindeki mutsuzluğunun sebebine bir cevap yakalanmış oluyor.

(bkz: demokrasi/!hell guardian)

kişinin kendini özgür hissetmesi.
şuursuz özgürlük durumu.

her insan bencildir; insan, insanın kurdudur sonuçta. özellikle yaşamsal önem taşıyan bir durumda, açlıktan ölmemek için yaralı kurdu yiyen aç kurtlar gibi oluruz! bu bir felsefi görüştür...
ama, biraz da başkaları için yaşadığını bilen, toplumcu düşünebilen, kendini sevdikleri için, insanca yaşanacak bir dünya için aç kurtların önüne atanlarımız da vardır elbette...
onlar sıradan biri değildir zaten, destan kahramanlarıdır!

benim olan şey benimdir. bunun neresi bencillik

acıtacağını bile bile can yakma durumu, ben yandım madem sen de beter ol isteği, berbat ama kurtulunamayan özellik. insanlar değişemez hele istemiyorlarsa, sonuç; bencillik gibisi yok...

kapalı alanda sigara içmektir. kendi egosu için başkalarını rahatsız edebilmektir.

insan bencil bir varlıktır doğası gereği. örneğin senin çıkarın olmadan, bir insan için birşeyler yapıyorsan bu senin bencil olmadığın anlamınına gelmez. çıkarın olmadığı anlamına da gelmez gerçi ama orayı es geçiyorum şimdi. aslında sen kendini tatmin etmek istiyorsundur yapın gereği yardımseversindir, ya da değilsindir ama o kişiye yardım etmek istiyorsundur. aslında yaptığın herşey kendin içindir.
bu nedenledir ki bencil lafını annenize bacınıza yapılmış bir küfür gibi algılamaktan kaçınınız. belki bu konu üzerinde derin derin düşünmüş bir kişidir karşındaki.

(bkz: altruizm)

her insan bencil doğar, bencil yaşamaması gerektiğini öğrenir. elbette benlik insanın en çok önem verdiği şey olacaktır, ihtiyaçları karşılama ve hayatta kalma adına ben'in istekleri giderilecektir ama sosyal yaşamda sevginin, paylaşımın, aşkın, arkadaşlığın bahsedildiği bir ortamda, "ben bencilim kardeşim, benim mutluluğum önemli, karşı taraf beni ilgilendirmiyor, ben menfaatlerime bakarım" yaklaşımı, kişiyi sonsuz bir yalnızlığa götürecektir. empati kurmayı öğrenmek, bencilliğin panzehiri olabilir.