|
|
- yalnız kendini düşünen, kendi çıkarlarını herkesinkinden üstün tutan.
- (bkz: egoist)
- (bkz: egosentrik)
- (bkz: when the lion feeds)
(viola, 30.07.2005 07:11)
- "hodbin" olarak da bilinir.
(bkz: bencillik)
- nil karaibrahimgil'in nil fm albümünden oldukça sevimli sözlere ve melodilere sahip parçası.
uçar o kuşlar gibi
çıkar yokuşlar gibi
sanki biz saklanmışız
onu bulmuşlar gibi
sert basan tuşlar gibi
dik dik bakışlar gibi
sanki biz hep yazmışız
o bitmeyen kışlar gibi
o bir bencil bencil
o bencil bencil
nedeni belli değil
vuramazsın zincir
o bir bencil ama yok onun hilesi
o bir bencil ama yok onun iğnesi
o bir bencil ama yok onun hilesi yok
yok onun bişeysi yok
gider o rüzgar gibi
döner dalgalar gibi
sanki biz hep dururken
geçen zamanlar gibi
sert basan tuşlar gibi
dikdik bakışlar gibi
biz ayakta uyurken
geçen zamanlar gibi
o bir bencil bencil
ama evcil evcil
nedeni belli değil
vuramazsın zincir
- kendi kafasına göre takılan, aynı mantıkla gerçekleşen davranışları eleştirmekten geri kalmayan kimselere denir.
- şarkılar söyleniyor ben cilim diye,sen ben (cil) değilsin diye
-zaten sen ben biz hiç olmadıkki-
ben istifra etmeliyim gibi hissediyorum bir köşeye,ağlamaklı yüzüm,göz yaşlarım ıslatmış çehremi..ve kurtulmak istiyorum şarkılardan
-ağıt gibi sanki beynimde-(gibisi mi fazlaydı yoksa şarkılar mı?),
"sabır erdemdir" derdin ey bilge adam; sabırla dinliyorum şarkıları,sıkıyorum yumruklarımı, sımsıkı gözlerim kapalı..öksürmek bile serbest değil, sessizce ağlamak yakışırmış bize inceden yutkunmak bir de, mola niyetine..yaşlanmış, "güzel" yaşlanmış bir kadın sandıydım onu da "değil" yanılmışım, "belki de hayat yanılsamadır" derdin ya, en yakınımdaymış meğer yanılsama..(hayır gücüm yok eski hipotezlerini yenilemeye, yada cüretkar bir biçimde deneyimlemeye).sustum şimdi,sarılmak için çok geç- çok erken belki de ...en yasak öksürmek ama ben cilim ya öksürüyorum işte..
artık ayırmalıyız dedin yolları, sen,(hüzün) henüz gençsin ben yaşlı..ağır başım yetmemiş örtmeye kanımda genç akan kanımı, halbuki eskitmiştim ben onu itinayla,senle,onla..en çok "ben"le eskitmiştim.. o da mı yanılsama? konuşmuyorum ben artık, sustum..halsizim..hep benden bahsediyorum sana-hiç dinlemedim ben seni,sen de dinlemezdin ya beni..öyle işte sen gittin,sen gidiyorsun ben (hala) cilim..
- hep bana hep bana diye ortalıklarda gezen, her açıklamadan sonra kim diye sorduğunuzda "ben! ben! ben!" cevabını veren; kendini dünya gören beni, seni, onu, bizi, sizi, onları umursamayan ve sadece "ben" diyerek yaşadığını sanan bir ruhtur. tüm kapılar onun için vardır, tüm ziller onun için çalar, tüm mutlulukları o hakediyordur.
(sunflower, 22.08.2006 01:16 ~ 27.08.2006 01:33)
- empatiden yoksun, evrenin merkezinde kendisi oldğunu düşünen, herşeyi ben merkezli düşünen, herşeye pragmatik yaklaşımla bakan insan.genelde herkes biraz bencildir. bencil insanların hayatta daha başarılı oldukları görülür bundan olayı kişisel gelişim kitaplarının bazıları bencilliği öğütler.diğergam insanlar daha mutludur bencil insanlardan.aşık olmak bazen bencilliği azaltabilir, çünkü uğrunda ölünebilecek, kendinden daha fazla önem verdiğin biri vardır artık...
- kendine yontmaktan haz almaktır...
- ardında bıraktığı "can kırıkları" na dönüp bakmayan...
(tunabaşar, 17.06.2007 20:36 ~ 23.08.2007 01:01)
- wilbur smith 'in courtney serisinden bir kitabın adı.
- w. shakespearenin çok güzel bir eseri;
"bencil!" ne zaman bu ithamla karşı karşıya kalsam; çok üzülüyorum; öfkeleniyorum. bu öfke ve üzüntünün nedeni haksızlığa uğradığıma inanmamdan. bu yargı; benim önüme koyduğum doğrularla; benim söylemimlerimle uyuşmuyor. kendi söylemlerimi yaşama çevirmeye çalışan bir insan olarak tanımlıyorum kendimi; ama böyle bir yargıya maruz kalıyorsam bir problemin de olduğu açık. o zaman problem ne sorusuna yanıt bulmam gerekiyor. belki problem dediğim şeyi, "kendimi doğru ifade edemiyor ve dolayısıyla anlaşıl(a)mıyor olmam" diye; belki de "davranışlarımda bencilliği göremiyor olmam" diye formülleştirmeliyim. (bencil davranışlarımı görüyor ama rasyonilize ediyor yani onlara uygun bir mantık buluyor olmam da mümkün.) günlerdir bu problemi çözümlemeye uğraşıyorum. sanırım kendime bir çıkış yoluda buldum:
ben "bencillik"i -bugün kullanılan anlamıyla- etik olarak onaylamadığım; dolayısıyla da kendime yakıştıramadığım bir davranış biçimi olarak algılıyorum. zaten, bu ithamlara yaptığım ilk savunlarım da maddiyata değer vermeyişim ve maddi kazanımlarımı kolaylıkla paylaşabilen bir insan olduğum üzerine kurmuştum. bu konuda tutarlı olmamın; bencil olmadığım anlamına gelmediğinin ayırdına varmam ise biraz zamanımı aldı. duygusal yaşantımda ne kadar da bencil olduğumu farkedince; öfkemin kaynağını yeniden düşünmeye başladım. itiraf etmeliyim ki "bencilim!" tek yürekli aşkları sürekli eleştirdiğim halde; paylaşdım mı duygularımı karşımdakiyle? yüreğimde başlattım hep; yüreğimde bitirdim. kendime çizdiğim çember içinde tutarlı yaşadım hep. oysa aşkta tutarlılık olmaz. kendimi yendim hep; duygularımı öldürdüm hep. yüreğime bıçaklar saplayım; kökünü kazıdım aşkımın. kendimle gurur duymuyorum; mutlu değilim. acı çekmekten korktuğum için acılara boğdum kendimi. kaçtım aşkı yaşamaktan; bu bencillik değil mi? bencil biriyim işte! bunun farkındayım ve kendimi kandıramıyorum da artık. bencil biriyim: ekmeğimi paylaşmadığım için; herkesten çok kendimi düşündüğüm için değil; acı çekmekten korkup duygularımı ortaya koymadığım için; kendimi paylaşmadığım için.
"gerçekten ben korkmuyorum" diyebilen var mı?
insanların çoğunun kaybetmekten korktuğu için, sevmekten korktuğunu düşünüyorum.sevilmekten korkuyor; kendisini sevilmeye layık görmediği için.düşünmekten korkuyor; sorumluluklar alacağı için.konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için.duygularını ifade etmekten korkuyor, reddedilmekten korktuğu için.yaşlanmaktan korkuyor, gençliğinin kıymetini bilmediği için.unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi bir şey vermediği için.
ve ölmekten korkuyor aslında yaşamayı bilmediği için."
w.shakespeare
- (bkz: hodgam)
- karşı tarafı uyutmadan kendi uyuyan insan. hayır nasıl olacak o iş diyorsunuz, evet mümkün değildir. bu durumda, iftira içerikli bir kötü sözdür kendileri...
(heidi, 19.11.2007 09:00)
- bencil insanın en önemli sorunu, içinde bulunduğu durumun farkına varamıyor oluşu olabilir. türkçe'de bir ekin kullanımı bize bencil sözcüğünün anlamı ile ilgili ilginç ipuçları verir: etçil ve otçul sözcüklerindeki "-çil, -çıl, -çul, -çül" eki söz konusu sözcüklere "etle beslenen, otla beslenen" anlamı vermektedir. 'bencil'deki -cil ekinin de aynı kök olması kuvvetle muhtemeldir. bu mantıktan hareketle bencil kişinin sürekli kendi "ben"iyle beslendiği, kendi ben(lik)inden yediği sonucuna ulaşılabilir. bir kişi kendi "ben"ini tüketiyorsa sonunda ya yalnız kalacak ya hayatının anlamsızlaştığını anlayacak ya da kişilik özelliği olarak geliştirdiği bu yabancılaşmayı sürdürecektir. bencil sadece kendiyle uğraşa uğraşa insanlığa ait ortak birtakım değerlere ve meziyetlere olan ilgisini ve becerisini kaybeder. insanın yokoluşu sürecinin bir parçasıdır bu.
- ruhunu rutubetli,kasvetli dört duvar ve bir kendinden ibaret olan yalnızlığa terkedip;hayatın ve güzelliklerin kapsama alanı dışında kalmak.
- insanların olmak istemedikleri fakat olmadan yapamadıkları, yapamayacakları.
hakaret olarak söylendiğini her duyduğumda gülümsediğim.
samimi olmaktan, gerçek olmaktan çekinmeyen.
asıl anlamını pek az kişinin düşünüp anladığı.
değilim diyene arkamı döndüğüm.
içini doldurabildiğim.
olmaktan gurur duyduğum.
ben-ci-l.
|