yarraaamıııyeeeooooooooooo diye cevap vermeyi yürekten arzuladığım "zor" insan topluluğunun, olur olmaz sarf edebildiği cümle.
tamam, çıkış noktam son günlerin popüleri
yemekteyiz programında, durmadan çemkiren yeni gelin. iki lokma eti beğenmedi diye “ben zor bir insanım. kolay beğenmem öyle.” dedi hatun. iki lokma eti, dişleri parçalayamadı diye, “hayatı herkeslerden farklı yaşayan zor insan” oldu. zor bir insan; seçici, algı düzeyi yüksek, ayrıntılara dikkat eden.
ohş.
ilişkilerde daha bir tribe giriyor bu çeşitler. böyle, beyinleri yetmediğinde, “eeööö” modundan “ben zor ve karmaşık bir insanım. kimse sana kolay bu iş demedi. zorum ben. zor ilişkilerin, imkansız aşkların adamıyım” moduna zıplıyorlar. zor nedir, ne zor? bu hayatta ne kolay ki, bir de senin zorluğunla mı uğraşmalıyız? 40 düğümünü çözünce, uçkurundan altın madeni mi çıkacak? level sonunda
unique item mi veriyorsun? çözülmesi gereken, uğruna savaş verilmesi farz olan
secret tadında bir şey misin? labirentin ucundaki peynir ol hiç olmazsa. o bile değil.
--
- işine gelirse, ben zor bir insanım.
* aa ne güzel. ben değilim.
-
question mark
* zor diyorum, hiç değilim. böyle karmaşık, zor, verem eden tip. hiç değilim. herkesle süper anlaşırım. oy geçmişim, ay tribim, bikbik diye kafa ütmem, hoşlaşmadığım bir durumdan kibarca sıyrılırım. hobilerim kalp kırmamak filan. hiç zor biri değilim görüyor musun ya, çekilmez. zor olmak isteyenlere tavsiyelerin neler? anlatmalısın dostum, kahretsin zor ve karmaşık olmak istiyorum, “gencim güzelim seni üzerim” i sindirerek yaşamak istiyorum.
--
üstad umut sarıkaya da şahane değinmişti bu konuya bir karikatüründe, takipçiler anımsar. “ben zor bir insanım kızım, üzerim seni” diyen yeniyetme bir zibidinin babası, arka plandan meh meh diye kadraja giriyor ve dile geliyordu:
- selamlar... ben zor çocuğun babasıyım. harçlığını veriyorum, cebine marlborosunu koyuyorum... bıyıklarım filan var... bu kadar...”
zor insan olmak, arhh ne kadar şairane, ahenkli, marifet gibi görünüyor sanki değil mi? hepimiz ekmeğimizin, iyi yaşam standartlarının, gri tonların ağır bastığı kader tablomuzda kırmızılar tespit etmenin, sevilmenin derdindeyiz. “ben zor bir insanım” diyen insanın tek farkı, daha çok ilgi istemesi.
veya aptal olması? çevrede hızlıca değişen dinamikleri yakalayamayan insan, tabii ki zor bir insan. ahmaklığından dolayı her kalıba giremeyen, uyum sağlayamayan, insanları az eforla tavlayamayan insan; elbette zor bir insan. hayat onun kafasının içinde çok zor, çok.
sahiden zor, arıza bir prototipsen de, söyleme bari. sığınma şuna.
esasen, ergenliği geç atlatan tiplerde de var bu "zor insan" sevdası. zor insan, sana diyorum. yakala onlardan bir tane, geç kalmış ergenin gözü açılana kadar sevdir kendini, sevilme mataranı doldur. “zor insan” derisinden sıyrıl sonra, normale dön. tek dileğim, duam budur kadir gecelerinde avuç açarken.
