ben miyim  

karartma geceleri gibi zor ve çaresiz
bu kendimle mücadele ettiğim geceler
resmine bakmamak ya da seni aramamak
ruhumu karartıyor ve ben yine sensiz

kulaklarıma gelen sesler saplanıyor yarama
bir an kopuyorum hayattan işte seninleyim
duyduklarımı sen de duyuyor musun acaba?
yoksa şarkıları böyle hüzünlü dinleyen ben miyim?

gözlerini kaçırman böyle uzun sürecekmiş ama
kahretsin, ben hala parıltısında kitliyim
gördüklerimi sen de görüyor musun acaba?
yoksa orada burada bakışlarını hisseden ben miyim?

tutarsızlığımı anlatıyor sanki her bir mısra
senin kadar olmasın ben de baya yetenekliyim!
yaptıklarımı sen de yapıyor musun acaba?
yoksa boğazı geçerken kağıda kusan ben miyim?

ikiye bölündü herşey, ben bir yana, ben bir yana
ben olmadığı zamanlarda ise yine benleyim
düşündüklerimi sen de düşünüyor musun acaba?
yoksa fikrimi gözyaşıyla serinleten ben miyim?

'engellenemeyen bakışlardaki o gizemli mana,
çözecek seni' diyecek karşında bir kahin
çözülürken dağılacaksın bir o yana bir bu yana
seni topalayacak gücü kendimde bulabilecek miyim?
bildiklerimi sen de biliyor musun acaba?
yoksa seni anlamadığımı bilen ben miyim?

bir meltem ahıska şiiri

saçları uçuşmuş mu tutuşmuş
geceortalarında heryerde
tutuklularla konuşmuş
gözlerinden büyük bakışlı
kısrak, atılgan, esmer mi şeker
şu küçük kız çocuğu kim?
yorgun muyum yoksa hayal mi bu
kocaman ayaklarımın sızısıyla
gülüşler ağırdan tırmanıyor
saman irisi saçlarıma
kendime sarılıp uyandığımda,
sözcükleri mavi kalın bir ipe
tek tek geçiriyorum
kız-çocuklarını-kim-nasıl-sever?