bir ayak sesi duymayayım
kapıya koşuyorum
gelen sen misin diye
bir siyah saç görmeyeyim
yüreğim burkuluyor
ağlamaklı oluyorum
her şey bana seni hatırlatıyor
gökyüzüne baksam
gözlerinin binlercesine görürüm
bir rüzgar değse yüzüme
ellerini düşünmeden edemem
yaktığım bütün sigaraların dumanları sana benzer
tadı senden gelir
yediğim yemişlerin
içtiğim içkilerin
ve içimdeki bu dayanılmaz sıkıntı
bu emsalsiz hüzün
seni beklediğim içindir
resmine bakamaz oldum
uykulardan korkuyorum artık
utanıyorum odamdaki bütün eşyalardan
şu sedir hala gelip oturmanı bekliyor
şu ayna karsısında güzelliğini seyretmeni
şu kadeh dudaklarına değebilmek için duruyor masada
ve şu saat geldiğin anda
durabilir sevincinden
zaman çıldırabilir
çünkü benim dünyamda
ölümsüzlük, seni sevmek demektir.
bir çocuk dogmayı bekler
bir ağır hasta ölmeyi
bitkiler yağmur ve güneşi bekler
yalnız bir kadın sevilmeyi
ve düşün ki bir adam
içinde bütün bekleyenlerin korkusu ve ümidi
seni bekler
asılmayı bekleyen bir idam mahkumu gibi
sen gelinceye kadar
pencerem kapalı duracak
rüzgar gelmesin diye
artık perdeleri açmayacağım
gün ışığı girmesin diye
sonra kahrolacağım
bu karanlıkta, bu derin yalnızlıkta
ve günlerce gecelerce haykıracağım
nerdesin diye, nerdesin?
bir gün bu kapıdan sen gireceksin
biliyorum
ergeç bu bekleyişin bir sonu gelecek
yıllarca sonra
öldüğüm gün bile gelsen
butun bu bekleyişimi ve olduğumu unutup
çocuklar gibi sevineceğim
kalkıp sarılacağım ellerine
uzun uzun ağlıyacağım
"bir sen varsın dünyada, bir de ben varım" mısrasındaki meydan okumasıyla, "enseni yakacak ateş nefesim" mısrasındaki şehvetiyle, "de ki rüzgar değil, odur haykıran" mısrasındaki kendini beğenmişliğiyle, "bana kalacaksın yine son günü" mısrasındaki kendine güveniyle, "toprağında bir taş olur, beklerim" mısrasındaki büyük aşkıyla ve gururuyla, kibiriyle, bence yazılmış en güzel şiirlerden biridir. necip fazıl kısakürek'in neden büyük bir şair olduğunun ise çok ufak bir göstergesidir.
