beklemeyi göze almak  

en zor işlerden biridir hayattaki. en başta sabır ister, sonra da aşk ister, cesaret ister, sevgi ister, bağlılık ister. ama bekleyen kazanır derler, her zaman doğru değildir bu. 4 yıl, 5 yıl bekleyip de kazanamayanlar vardır. fakat bekleyen olgunluk kazanır, bu da bir kazançtır, demek ki bekleyen her zaman kazanır, ama ne kazanacağı meçhul.

armut piş, ağzıma düş olandan ne fayda gelir? evet olaya bir de bu yönden bakalım. istenilen şey her neyse hemen elde ettiniz mi ne anlamı kalır, kıymeti ne kadar bilinir?

beklemek beklenen şeye değerse göze alınır. beklemek seni yorar, üzer ama beklediğin kadar beklenildiğini de biliyorsan ve sonunda kavuşmak varsa, vız gelir sana beklemek. göze alamıyorsan beklemeyi, sen kaybetmeyi göze almışsındır. emek harcamadığın şeyin sana ne faydası gelir?

seni yormayan yokuşun inerken tadına nasıl varırsın?

beklenen olay, haber ya da kişiye** göre zorluk derecesi değişen bu göze almak olayı insanın hayatı boyunca yaşayacağı en doğal süreçlerden biridir. burada beklemeyi göze almak en çok belirsizlik durumlarında insanı zorlar. belirsizlik genellikle insan dışındaki meselelerde olur. beklenen bir insansa şayet zaten beklemnin sonunda ne olacağı bellidir.

şahsımın 21 yıllık, okyanusta bir damla gibi aciz ve küçük geçmişinde beklemek o kadar çok sahneye çıkmıştır ki. ya benim sabrım ya da aşırı duygusal gerçekçiliğim (duygusal gerçekçilik; bu ikisi aynı cümlede geçebiliyor böyle mükemmel birleşerek bir insanda evet) bana beklemeyi hep göze aldırdı. isyan etmedim. ama insan bekledikçe öğreniyor ki; bütün bu bekleyişler, yeni bekleyişleri göze alabilmeler insana ilerde kazanacağı dev ödüllere doğru anahtarlar, yollar veriyor. her bekleyişin ardından çizilmiş takvimler insana yeni olgunluk basamakları tırmandırıyor.

şimdi yine bekliyorum, bekleme olayı daha başlamadan önce böyle işkencelerle bekleyeceğimi bile bile göze aldım. öyle şeyler vardır ki insan her şartta beklemeyi göze alabilir.
(bkz: sevgi)

kendi kendini yeme sürecini kabullenmektir.

önemli olan karşındakinin bu cesareti sana verebilmesidir.. o bekle dedikten sonra beklersin ya da sana o güveni verdikten sonra..ama o kişi buna cesaret edemezse beklemeye değmez.. sen sağ ben selamet denmelidir

beklemek.. dünya'daki sayısız eylemden sadece biri. fekat birçok kişi için, belki binlercesinden çok daha önemli, çok daha acı verici, çok daha zevkli, çok daha öte.

ama yine de, sadece bir eylem. içinde genelde aşkı barındırır, fakat sadece aşk ile beklenmez, bağlılık lazımdır, sabır lazımdır, itaat ve belki de delilik lazımdır; çünkü beklemek, bir yerde gemileri yakmaktır.. hem de nasıl gemileri.. sen bir limansındır, ve sana yanaşan, sığınmak isteyen bir çok gemi olur, fakat sen onu bekliyorsundur belki de yıllardır, gelen gemilere kucak açmıyorsundur, açamıyorsundur, ve o gemiler yanıyordur, kimisi sana çok yakın yanar, ve sen kendini de yakarsın.. "ey koca liman, yakma kendini ve diğer gemileri" diye serzenişler duyarsın, ancak libasi yoktur beklemenin, çünkü aşk vardır arkasında, "aşığım ama.." diyemezsin, dersen, aşık değilsindir..

ve bunları göze alıp başlarsın beklemeye, fakat o gelmez, haber uçurursun, "gözüm yolda, gönlüm darda, ya kendin gel, ya da haber yolla" gibilerinden, önceleri haberi bile gelmez, bir müddet sonra haber de gelir "o limana uğramayacağım ben" der, sen inanmazsın, ilk hayır da pes edilir mi dersin, ve bu inadın yüzünden, gelen birçok gemiyi almazsın limanına, aldığının gitme zamanının gelmesini dört gözle beklersin, çünkü çalarlar her gün senin gönül sazinla bu türküyü:
... senden gayrı yar seversem
öldür beni öldür beni....
4 yıl geçer 5 yıl geçer, o gemi birçok limana uğramıştır, ama sana gelmeyeceği aşikardir artık, "artık" dersin kendine, "açmam lazım kapılarımı başka gemilere" ve bu en tehlikeli süreçtir, çünkü yıllarca kapalı tuttuğun için kapılarını, bir çok gemi girip çıkmaya başlarsa, o liman iflah olmaz artık... ya da derler ki "bekledin de ne oldu, o yine yok", ancak sen umursamazsın, artık sabretmeyi oğrenmişsindir, ya da beklerken ölmüşsen, en kısa yoldan cennet'e gitmişsindir... yine de, göze alabilmek çok zordur, pek akıllı işi değildir... akıl kimin umrundaki?

(bkz: beklemek)

(bkz: sabreden derviş muradına ermiş)

(bkz: boku yemek)

inanmaktır.

bazen boş bir uğraştır, bazense beklediğine değer.

göze almayı beklemekten iyi olduğunu tahmin ettiğim durum.