ben, şahsen bizzat kendim:
1) 3 yaş. havuzda küçük bir botun içinde yüzerken (/yüzüyormuş gibi yaparken) dallama arkadaşımın (allah belanı versin kutlu!) botun içine balıklama atlaması, kurtulacağım derken havuzun kenarına kafa atmam.
2) 5 yaş. ben salıncağın arkasından geçerken birden hızlanan bir başka dallamanın (ulan görkem!..) sağ kulağıma çarpması, yere düşmem ve toparlanmam arasında geçen sürede ayağa kalkma gafletinde (/salaklığında) bulunduğumdan salıncağın tekrar kulağıma çarpması. (aynı görkem yüzünden salıncaktan da düşmüştüm.)
3) hala 5 yaş. ben nizamiyeden içeri girdikten sadece 4 saniye sonra lojmanın taranması.
4) 7 yaş. hemzemin geçidin tam ortasında kalmış okul servisinin üstüne gelen tren nedeniyle, 30 küsur çocukla birlikte otobüsten çıkmaya çalışırken düşmem ve hayvanın birinin üstüme basması.
5) 11 yaş. sınıfta, ben tahtanın önünde arkadaşlarımla konuşurken, daha bir başka dallamanın (öküz oğuz) sıranın üstünden zıplayıp dengesini kaybederek elimin üstüne düşmesi. (nasıl olduğunu bu kadar senedir kimse anlayamadı - hayvanlık dizboyu)
6) 16 yaş. ayağı kayan yanımdaki arkadaşımın, dengesini bulmaya çalışırken koskoca saatinin alnımın ortasında patlaması.
7) 17 yaş. inşaat iskelesinden bir metrelik paslı demirin üstüme atılması. (3 dikiş)
8) 18 yaş. acemi (ve salak) bir tenis oyuncusunun raketinin (titanyum wilson) kızın elinden uçup kafama çarpması.
şimdi söyleyiniz, bedevi ben değilim de kimdir?
not: hala nasıl yaşadığımı merak ediyorum. sanırım
gynecoid ya da zombiyim, emin değilim ama.
