|
|
- doğal yaşam alanı parklar,sokaklar- kavga gürültü yerine bir adet salon salomanje ve tuvaletten ibaret olan,her türlü mikrobik ve beşeri faaliyete kapalı çocukluğa verilen genel ad..
- şehirlerimizin hızla büyümesi, sokakların şiddet içermesi, maganda kurşunları, yetersiz oyun alanları vs. bunun gibi birçok nedenin annelerin koruma içgüdüsüyle birleşmesi sonucu dört duvar arasına sıkışıp kalmış çocuğun sokağa karşı özlemini balkonda gidermesidir.
- gergin çocuktur. topraklama yapamaz çünkü. halıda sürtüne sürtüne statik elektrik yüklenir, yün kazağı (hatta annenin pinpiriğine göre direk yün, kurbandan kalan post falan) geçirilmiş sırtından kıvılcımlar çıkar olur. dışarıya bırakılması ve topraklanması lazımdır. ileride acı çeker yoksam.
topraktan gelecek bilimum mikroba karşı yeterince dirayet gösteremeyen bünye, dışarıya #1# kez çıksa bile hastalık kapar. dışarıya bu yüzden salınmaz olur, sonrasında da kısır döngüde hep içeride kilitlenir kalır. en ufak hastalıkta aşırı tepki veren bünye kabadan sayısız iğne vurulması ile dirilir. ilaca boğulmuş mide ve antibiyotik süzmekten kevgire dönmüş böbrekleri yüzünden level atlar genç: balkonda bile üşütebileceği ve hastalanabileceği riski ortaya çıkar ve "pencere çocuğu" haline gelir.
yn: kendimi değil lan, karşı komşunun çocuğunu anlattım*.
- bir benzetme yapmak gerekirse, bahçede beslenen ve doğal ortamında olan civcive göre balkonda beslenen civciv gibidir. bahçedekiler daha dayanıklı ve güçlü, daha aktif, sinek solucan yiyerek hayatı birebir yaşayan canılar olmasına rağmen; bu tarz çocuklar dört duvar arasında, izole ve geç büyüyen civcivler gibidir. hayat ile tek bağları ebeveynleri, televizyon ya da bilgisayarlarıdır.
- güneş görmediği,koşup oynamadığı için beyaz tenli, çöp bacaklı ,dizlerinde kenarından tutup kaldıracağı yara kabukları olmayan çocuktur.
|
