sezai karakoç'un batılılaşmayla beraber kültüre ait ne varsa değiştiğini evde bulunan balkondan yola çıkarak anlattığı güzel bir şiiridir.
balkon
çocuk düşerse ölür çünkü balkon
ölümün cesur körfezidir evlerde
yüzünde son gülümseme kaybolurken çocukların
anneler anneler elleri balkonların demirinde
içimde ve ellerde balkon
bir tabut kadar yer tutar
çamaşırlarınızı asarsınız hazır kefen
şezlongunuza uzanıp ölü
gelecek zamanlarda
ölüleri balkonlara gömecekler
insan rahat etmeyecek
öldükten sonra da
bana sormayın böyle nereye
koşa koşa gidiyorum
alnından öpmeğe gidiyorum
evleri balkonsuz yapan mimarların
(sezai karakoç, pazar postası, 1957, s.33, s.6)
(bkz:
copy paste değil alın teri)