bacım poşetleri taşıyalım mı  

mahallenin esnafının genellikle kocası ölmüş veya boşanmış kadınlara görünürde yardım amaçlı sorduğu soru. ama ben pek safça bir soru olduğunu düşünmüyorum. şimdi bu soruyu soran adamı canlandırıyorum da; elinde tespih olan, bıyığını buran, dükkanının önüne taburesini atmış ve bütün gün orada oturan bir adam olduğunu rahatlıkla görebiliyorum.

öte yandan, bizim sikko toplumun kocası ölmüş veya boşanmış kadınlara bakış açısını net bir şekilde ortaya koymasıyla da ünlü bir sorudur.

dul kadın eti tatlı olur ekolünden olan kimselerin söylemi gibi duran cümle.nedense aklıma pos bıyıklı esnafla beraber esnafa aldığı erzağın bedelini çeşitli şekillerde ödeyen küçük emrah ın annesi geldi birden.tabi kapitalizmle güçlenen marketler bitirdi küçük esnafı.ilginçtir aklıma şimdi de çağan ırmak'ın az bilinen filmlerinden birindeki bakkal çırağı geldi.o filmdeki çırak hem poşetleri taşıyor hem de filmin kahramanının annesini..neyse..ancak son tahlilde masum bir serzeniş de olabilir bu cümle.yardım sever yurdum insanı faktörü var.biri bu lafı etti diye mahallece odunla dalmaya falan gerek yok yani.ek olarak yukarıda bahsi geçen filmde çağan usta küçük emrah filmlerine gönderme de yapmış olabilir,bakın bu da şimdi aklıma geldi.

edit: bahsi geçen film bana şans dile imiş.hatırladım,kendime teşekkürler.