babaya verilebilecek doğum günü hediyeleri  

torun

hiçbirşey çünkü bazıları bunu haketmez.

en kallavisinden viski.

-export rakı
-kavun,beyaz peynir,lakerda üçlüsüyle donatılmış bir tabak.

not:üstüne para bile almak mümkün.

aslında babaların hediyemize ihtiyacı yoktur onlar doğumgünlerini sevdiği insanlarla birlikte mutlu ve sakin geçirmeyi dilerler çocuklarının eşinin dostlarının yanında olması ona verilecek en büyük hediyedir. ama gerçekten bir hediye vermek istiyorsanız gözlerinin içine bakarak iyi ki doğdun babacığım demeniz pahalı bir rolex saatten bile daha değerli olacaktır zaten dediğinizde bir an yakalarsınız babanınızın buğulanmış gözlerinin içindeki sevgi dolu bakışı

dolma kalem..içinde 2 kelime! yazacak kadar mürekkep barındıran,bir önceki doğum gününde size hediye edilen eşsiz bir hediyedir.

bütçeniz uygunsa sizden uzakta bir yere uçak bileti,en azından bir haftalık tatil rezervasyonu.sonra siz sağ,o selamet...

üstünde iyi ki benim babamsın yazan bir pasta

chivas regal ve yanında çekmeceli çikolata

(bkz: anket)
(bkz: anketör)
(bkz: hanım)
(bkz: tüfek)
(bkz: anket başlıklara anket bu diyen cengaver yazar)

çorap. yünlüsünden.
(bkz: ihtiyaç)

national geographic dergisi 1 yıllık abonelik

portakal değildir. ölebilir sonra.
(bkz: the godfather)

beşiktaş'ın inönü stadı'ndaki bir maçı için, numaralı tribünden bir bilet.

tüm aile üyelerinin (dede, babaanne, anne ve kardeşler) birlikte yaptığı ve içinde anılar, mesajlar, en sevilen şarkılar bulunan ve sunuculuğunu sizin yaptığınız bir video kaydı.

artık sadece çiçek...ve su...

dayımın babama verdiğim hediye sonrasında beni hayırlı evlat diye addetmesine sebebiyet veren hediye
(bkz: tekirdağ rakısı altın seri)

içinde onun zamanından en sevdiği şarkılar olan bir mp3 player

üzerinde ''you are the best dad of the world'' yazan çorap. ama hiç giymiyor. neden acaba?

sanırım benim babama verebileceğim en güzel hediye diplomam olurdu zira çok beklemişti kızını mezun görmeyi.. ama ömrü yetmedi .eğer her babalar gününde diplomamı elime alıp sokağa düşüyorsam, görgüsüzlüğümden değil yanına gelip paylaşmaktandır babam..

babanın oğlundan kızından isteyebilecekleri düşünüldüğünde, kesinlikle maddi değeri olan hediyeler olmadığı kesindir.
kimi baba diploma ister, kimisi torun, kimisi sadece yüzünüzü görmek ister, yılda bir kere de olsa kızının oğlunun... bazen de uzaklardaki evladının sesiyle mutlu olandır baba. o kadarı bile gözlerinden 2 damla yaş akmasına yetebilir.

babama hiç doğum günü hediyesi veremedim ben. şimdi düşünüyorum da, o bizim doğum günlerimizde kendimizi özel hissettirebilmek için fazlasıyla çabalarken ben o'nun doğum tarihini öğrenme zahmetine bile girmemişim. sorduğumuzda " nüfusta yazılandan iki yıl sonra" derdi, ölen abisi için çıkartılan nüfus kağıdını kullandığı için o'na ait bir nüfus cüzdanı bile olmamıştı ki doğum tarihini bilsin. babalar gününde acı badem kurabiyesi alırdım o'na, en sevdiği ve bize almasına rağmen kendisi için asla satın almadığı tek şey olduğu için.

ben büyüdüm o yaşlandı, ayrı şehirlerde yaşamaya başladık. bırakın doğum gününü babalar gününde bile yanında olamıyordum, içimde ukde kalan şeylerden birisi de budur; olmak için yeteri kadar çabalamadığımı fark etmek. o hep vardı, gelecekte de hep orada benim babam olarak var olacaktı, bu sene yanında olamasam da önümüzdeki sene yanında olurdum, n’olacaktı ki, o benim babamdı, ölümsüz olduğunu düşündüğüm babam. ta ki alzheimer o'nu yatağa düşürüp beni bile tanıyamayacak hale getiresiye kadar, işte o zaman anladım babamın bile ölümlü bir kul olduğunu. ilk defa o sene canım acıdı, ilk defa o sene gerçekten önemsedim babalar gününü ve en sevdiği kıyafetlerden ve yiyeceklerden oluşan bir koli hazırladım. ellerimle götürüp o yumuşacık yanaklarına birer öpücük kondurup ben verecektim o'na bu hediyeleri. ama olmadı, gidemedim ve koliyi postayla göndermek zorunda kaldım.

koli eline ulaştığında içinden çıkan kıyafetlerin her birini diğerini çıkartmadan üst üste giymiş, annem anlatmıştı telefonda. iyi günündeymiş o gün, hatırlamış beni ve “kızım kokuyor” bunlar diyerek üç gün çıkartmamış üzerinden. üçüncü günün sonunda banyo yaptırırken çıkartmış annem ve teyzem zorla. ertesi günlerde kıyafetleri dolaplarda arayıp buldukça annemin itirazlarına rağmen üst üste giymeye devam etmiş. annem bunları anlatırken telefonda mutlu olurdum babamı mutlu ettiğimi düşündüğüm için. şimdiyse ağlıyorum, niye öncesinde o’na gerekli vakti ve ilgiyi gösteremediğimi düşündüğüm için. o senenin eylülünde babamı kaybettik. 60 yıllık hayatının son 25 yılında o’na verebildiğim tek hediye bu idi. koliyi açarken söylediği sözler nedeniyle biliyorum ki bu bile yeterli değildi;

-bunları göndereceğine keşke kendisi gelip boynuma “babam” diye sarılsaydı ve ben onu doyasıya koklasaydım.

babanıza ne alırsanız alın ama o’na gerçekten sarılıp babam demeyi unutmayın.

üstünde sen dünyanın en iyi babasısın yazan kupa armağan edip de babanın o kupayla hiç içmediğini, hatta bürosuna bile götürmediğini farkettikten sonra kravat ve kemer almaya devam edilebilir.

(bkz: kravat)
(bkz: kravat iğnesi)
(bkz: gömlek)
(bkz: iğrençsin)

yıllar önce kalem-kağıt , tuval-boya ikililerine küsmüş ama tabloları seninle birlikte taşındığın tüm evlere taşınmış ve en önce duvara çakılmış olan babaya tekrar dokunur umuduyla kalem-kağıt , tuval-boya. (hayır henüz dokunmadı)