her türk erkeğinin içinde bulunduğu sorunsal. babası ile arası hiç de kötü olmamasına rağmen nedense "babacığım seni seviyorum" sözleri çıkmaz ağızlarımızdan. nedendir bilinmez.
yetiştirilme tarzı nedeniyle babanın çocukları arasına hep bir mesafe koyması sonucu çocukların babalaına sevgi sözcükleri söyleyecek samimiyeti bulamamaları.
erkek ya da kız çocuğu olsun benim de aradaki mesafeden kaynaklandığını düşündüğüm durumdur.hayattayken bir iki kere söylenmiştir belki o da çekine çekine,sessiz sessiz,yavaş yavaş...artık hayatta değilken ise yapılmadığı için bin bir kere pişman olunan ama son pişmanlığın fayda etmediğidir...hepimiz böyleyiz biraz galiba...sevdiklerini çabuk çabuk söyleyemeyenlerin hepsinde vardır biraz bundan...
zordur zor. o her fırsatta söyler ama sen bir türlü karşılık veremezsin. karşılık versen hemen ağlamaya başlayacağını bilirsin, belki de bundan söyleyemezsin.
