|
|
- çocuk psikolojisini bir yönünü çok güzel anlatmış cümle. herkes böyle bir ifade karşısında yok o ben değilim diye bir tepki veriyordur muhakkkak ama günlük hayatta bu düşüncenin yansımalarını görmek mümkündür. anne çamaşırı bulaşıkları yıkar, ütüyü yapar, evi temizler sonra da anne bir bardak çay koysana diye mutfağa gönderilen o olur. yemek önünüze getirilir yendikten sonra kalkılır gidilir.
baba eve geldiğinde anahtarla içeri girer bir kimse dönüp yüzüne bakmaz. belki bir "hoşgeldin" denir zoraki. zaten yorgundur yemek yer televizyonun karşısına kurulur sonra da uyur. aylar geçer tek bir cümle kurulmaz "param bitti" haricinde.
zamanı gelir evden ayrılınır üniversite, vs. için. baba parayı banka hesabına yatırmakta, ayda yılda bir eve gidildiğinde zaten az gelinen evde anne her türlü hizmeti size sunmaktadır.
ama biz onları seviyoruz!!! değil mi?
- hiç ama hiç hoş olmadığı halde yeri gelince hepimizin yaptığı durumdur.eden bulur mantığı içinde büyük ihtimalle bizimde göreceğimiz, ama allah korusun dedirten acı olay.
- (bkz: peder bank)
- öncelikle ne ekersen onu biçersin. çocuğuna ne öğretirsen karşılığnda onu alırsın. sen eğer bir anne olarak sadece görevini ev işleri ve yemek olarak biliyorsan ve de sadece bunları yapıyorsan çocuk sana bir hizmetçi(tamam hiç hoş bir kelime değil biliyorum ama) gibi bakar. bir baba olarak işten eve gelip çocuğunla iki kelime etmiyorsan ve aranızdaki muhabbet sadece "olum/kızım paran kaldı mı?" oluyorsa babanın da çocuğun gözünde atm den farkı kalmaz. ki burada evlat hayırsız değildir, sadece etrafında gördüklerini, gördüğü şekilde yaşar.
|