babanın avucundan su içmek  

küçükken aile ile birlikte bir yere gittiğimizde çocuk olduğumuz için sürekli bir şeyler ister, sorunlar çıkarırdık. bunlardan biri de "baabaa susadııım" idi. baba hemen gözleri kısıp etrafta bir çeşme, su içilebilecek bir yer arardı. * derken babanın kolumuzu çektiğini hissederdik. çeşme bulunmuştu ve yanına doğru gidiyoruz. evet su akıyordur ama boyunuz yetmez içmeye, yetse bile avucunuz çok küçüktür durmaz su üzerinde. baba çeşmeyi biraz daha açar ve büyük avucuna su doldurmaya başlar, sonra başlarsınız bu suyu içmeye. elin sıcaklığı gelir dudaklarınıza, kokusu, acı bir tadı vardır. sanıyorum yaşamının bir bölümünde çocuk olmuş herkesin flu da olsa anımsadığı bir andır bu.

çeşmeye boyunuz yetmez, hadi bir şekilde uzandınız diyelim, ufacık avuçlarınız suyu içeceğiniz kadar tutamaz içinde. işte o anda imdada babanız yetişir. o an için ufak bişeydir belki ama sonradan dönüp hatırlandığında (şimdi olduğu gibi) duygulanır insan...

(bkz: çocuk olmayı özlemek)

(bkz: bu ellerle mi)

su senin minik ellerinde durmazken, sen daha içemeden sızıp aşağı akarken babanın kocaman güçlü elleri bir tas gibi suyu uzun süre içinde tutar. baba yine güven vericidir, güçlüdür.

sanki kızgın kumlardan serin sulara atlamak gibidir. çok duygusaldır... bardağın olmadığı zamanlarda babamın elleri olmasaydı ne olurdu bilemiyorum... mahalle maçından sonra aşağıdaki çeşmeye koşarken babam her zamanki gibi çeşmenin başında yerini almış olurdu. ellerini dayardı çeşmeye... şimdi çok özlüyorum o günleri. hep bardaktan içiyoruz suları. su içmenin bile zevki kalmadı...

ben ki bir o kadar çaresiz ve savunmasızken, senin yanında, güçlü omuzlarının gölgesinde rahat hissederdim kendimi; ve o gölgede serinlerken rüzgarım olurdun gövdenle, suyum olurdun ellerinle...'baba, suuu' dediğimde bu ellerle mi derdin hani, evet baba, o ellerle...

negzeldi ellerinden su içmek, ben terli terli, sen biraz kederli...

ahh baba, şimdi teslim oldum bardaklara, susuz kaldım, uykusuz kaldım...

ahh baba, bir de ellerini yıkasaydın...

hayal meyal hatırlanan, hatırlandığında duygulandıran çocukluk anısı.
o zamanlar baba avcu ne kadar da büyük gelirdi. çocuk aklı işte!

(bkz: oysa sevmek)

bazılarına keşkeleri hatırlatan bir cümle.oysaki o eller ne sevilirmiş eskiden ve ne kadar uzak kalmış o bahsedilen küçük avuçlu elin sahibi bunu hissetmekten.belki anlatır sanmış sıkıntısını ve dökmüş kalemini beyaz kağıda bir gün.

(bkz: @1894306)

zevkini ve tadını hiç birşeye değişmeyeceğim eylem.çocukken pikniklerde sık sık nüksederdi bu hadise.evet.seviyorum babamı..

iç iç bitmezdi bir de. sanırsın kovayla içiyoruz suyu. şimdi bakıyorum da o eller ne iğrenç işlere bulaşmış ve ne kadar küçülmüş. eksileyeceksiniz biliyorum ama her babayı baba yapan onun şefkati değil, çocuğun saflığıdır. hakiki babaları başımın üzerine koyar, kızına tecavüz eden babaları dalaklarına varıncaya dek sikerek, bunu sizlere hatırlatmayı bir borç sayarım.

senin parmağından tutardım ben,
kocaman elin, elime büyük geldiği için.
ve tek avucundan içerdim suyu,
iki avucun bana fazla geldiği için.

şimdi olsan iki avucunu birleştirip,
doya doya içerdim suyun hepsini.
ve elini avuçlarımın içinde sımsıkı sarardım.

artık sular senin avucundaki kadar tatlı,
tututuğum hiçbir el senin elin gibi sıcak değil.