bir yazar gidiyor bir başlık açıyor. altına da yazıyor kendi çapında bir şeyler. neyi kast ettiği belli ama. ancak mesela bi zangoç akıllı “kadınların kaşar olmadıklarını iddia etmesi” başlığına yanaşıyor, hemen üstün zekasıyla kaşarın aslında bir peynir çeşidi olduğunu bulup, başlığın altına buna uygun bir giri döşeyerek görevini yerine getiriyor. cool oluyor bu şekilde. kimsenin göremediğini gördüğü gibi başlığı açanı da takmıyor, aklı sıra taşak geçiyor. ikisi bir arada dimi, hay beynini jelatinle sardıran koala.
sıkıldım. daraldım. hemen hemen tüm başlıklarda bunu yapan bir yazar vardır illaki, olmalı da zaten, çeşni olur. ama karşısına çıkan her başlığı didik didik sorgulayan, ne bileyim ya şu “zile uzun uzun basmak, baksana “zil” ve “basmayı” nasıl daha değişik ele alsam da bi şirinlik yapsam diye inceleyen, bunu alışkanlık haline getirenler yok mu, işte böyle tiplerin aldığı nefes dahi başkalarının taklidi.
ay ya felaket zekisin sen, nasıl da aklına geldi olayın bu yönü, inanamıyorum valla, davut’un yırtık eşarbı kumaşındaki dirsek teri, allahın ham dolmamış belası. bu işi kasti yaptığından inandırıcılığını kaybetmişsin. eee bu rezilliği sürekli hale getirdiğinden şaşırtma özelliğin de yok. komik değilsin sonra. özgün olma konusunu zaten geçtik. allah aşkına bu yazarlar ne sikime yarıyor peki? elbette hiç. bitmiş, tükenmiş olduklarından açılan başlıklara yanaşıp onların müstakbel kelime oyunlarından beslenmekten başka yaşama şansları yok. sağa sola aşağı yukarı çevirip o dört beş kelimeden prim yapmak varlık sebepleri. kimsin lan he kim? ama ya bak hak veriyorum galiba sana. herkes doğuştan yetenekli doğamaz çünkü. bir numaralar kolay yetişmiyor.
başlığın bokunda boncuk arayan şebek yazar, kolay değil ama, bu başlıkla da uğraşılırsa üstün zekalı farklı bir bakış açısı getirmek pek zor olmaz herhalde.
başlık eğer sıçılmış bir başlıksa o başlığın bokunda boncuk arayan yazardır. bence eleştirilmesi gereken boncuk arayan değil, başlık sıçan kişidir. burada olduğu gibi.
