bağışlama  

bağışlamak işi, yarlıgama, mağfiret, gufran.

hibe etme. *

tanrının kullarına yaptığı şeydir.
bu kadarda yüzsüzlük olmaz derdirticek kadar tövbe edip edip bozan yaratıklar olduğumuz göz önüne alınırsa tanrım iyiki affedicisin allahım yaa dedirten olay.

bazen en büyük cezadır.

çoğu zaman büyüklüktür,gereklidir.fakat tedbirli de olunmalıdır sonunda bin pişman olunabilir.

hataların yinelenmesine izin verme.

bağışlamak büyüklük filan değildir.ayrıca üstünlük-statü filan da sağlamaz. ne din, ne aile, ne de başka bir baskı ya da ön görme gerçekten bağışlamayı anlatabilir ya da zorlayabilir. bağışlama sadece bir kişinin,insanın kendinin yapabileceği bir şeydir.çoğul olamaz.sadece bağışlamaya yol gösterilebilinir o kadar.

"bağışlama sadece yola devam edebilmek için yapılması gereken bir iç hesaplaşmadır".

olanı olduğu gibi kabul etmek,alınacak ders var ise almak,bir şeylerden vaz geçmek gerekiyorsa geçebilmek ve belki de bazı kişileri hayatından çıkartıp atabilmektir. ne alakası var bunların bağışma ile demeyin. bir insanı eğer gerçekten bağışlarsanız olan olayları hatırlamazsınız bile ya da hayatınızda kötü giden herşey için bir bahane olarak kullanmazsınız! yola devam edersiniz ve kötü giden şeylerinde kendi sorumluluğunuzda olduğunu kabullenir ve ona göre davranırsınız.

en uç örnek ne olabilir diye düşünüyorum, sanırım buna örnek aile içi tacizler olabilir. bu durum ile karşılaşan çocuk eğer büyüdüğünde o kişi ya da kişileri gerçekten affedemez ise ölene kadar arkasında o teneke kutularını çeke çeke gider.affedebilmeyi becerirse ancak özgür ve normal bir hayatı olabilir.

üniversiteyi kazanan bir çocuğu sırf başka şehirde diye göndermeyen bir aile affedilemez ise eğer, hayat o nefret üzerine kurulur. ki nefret ile yaşanan her gün başka bir cehennemdir,normal olamaz.

affetmek birini, gerçek anlamda, sırtını dönüp yürüyüp gidebilmek çok zordur. ancak kuvvetli ve mantıklı insanlar yapabilir. zira bilirler ki bu hayatta insan sadece "kendi davranışlarını ve sözcüklerini kontrol edebilir". başkasını asla!

affedemeyen ruhlar özgür değildir! özgür olamayan ruh ise zaten yaşamıyordur.duruyordur öylece zaman geçerken yanından...

bağışlamaktan olumsuz emir.

istenmeyen bir olayı gerçekleştiren kişinin suçlu durum da olması ve hata yaptığını anlayara karşısındaki kişiye kendisini affettirmesi ya da kişinin affetmesidir.

ruhun orgazmıdır bir nebze. ve artık her şeyi bağışlanan düşünmek zorundadır.

''sevgilimm'' diye sarılmak. konuşmasan da olur sonrasında.

iyi niyetla gerçekleştirilmiş af. bağışlayıp da, aynı hata ve daha büyükleriyle karşılaşmayanların yüzdesini merak ettirir hep. bağışladığına pişman olmayan kaç kişi var acaba? beterin beteriyle karşılaşanların, sonrasında hiç kimseye güveni kalmaz. "neden bağışladım? bağışlamaz olsaydım" diye dövünecek kadar büyük zarar görenlerin özel yaşam kalitesini ciddi anlamda düşürür bu. en ufak hataya da dayanma gücü kalmaz olur.

bağışlamak, hep karşı tarafa yarar, ona zaman ve menfaat kazandırır. "bağışladım, artık beni üzmez" düşüncesinde haklı çıkanlar, şanslı azınlıktır.