güzellik kavramı oldukça göreceli olmakla beraber şu zamana kadar anladığım şey şudur..
seneler geçti, ne artık saçım uzun ne discman le gezip 7/24 metal dinliyorum ne de müzik açısından eskisi kadar fanatik veya biraz öz eleştiri yapmak gerekirse dar görüşlü değilim. ancak kendi değişimime rağmen bir grup sabit kalıyorsa ve şarkılarının alayını halen ezbere biliyorsam benim için bu gruptan daha güzel ne vardır.
zira
dream theater,
pain of salvation veya
anathema gibi gruplar sıçsalar bile çözemediğim nedenlerden ötürü otomatik olarak beğeniyorum ve halen koşa koşa konserine gidiyorum. geçirdiğim aşağı yukarı 3 saat içinde "lan niye kestirdin saçlarını salak" şeklinde söylenip akabinde kısık bir sesle ortamdan sekerek uzaklaşıyorum. bütün şarkıları güzel olan grup dediğimiz hadise seneler sonra halen dinlemeye devam edebileceğim, konserine hala depara kalkarak gideceğim grup halini alıyor bu durumda. henüz yapmadıkları şarkıları bile seviyorum.
*